Τις αναλύσεις επιλέγει και σχολιάζει ο Αρης Χατζηστεφάνου

Ο Ίαν Σέμπλαν του Guardian μας μεταφέρει τις σκέψεις του νομπελίστα Τζόζεφ Στίγκλιτζ για την τεχνητή νοημοσύνη. Προαιώνια ερωτήματα (θα αντικαταστήσουν οι μηχανές την ανθρώπινη εργασία;) επανέρχονται ανανεωμένα για την εποχή μας, επιβεβαιώνοντας ότι η τεχνολογία είναι εδώ για να βοηθήσει και ο καπιταλισμός είναι εδώ για να αρνηθεί αυτή τη βοήθεια και να χρησιμοποιήσει τις τεχνολογικές εξελίξεις εναντίον της κοινωνίας και των ανθρώπων.

Πήρες ηλεκτρικό αυτοκίνητο και νομίζεις ότι έσωσες τον κόσμο; Το Wired παρουσιάζει μια πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα για τις καταστροφικές επιπτώσεις των μπαταριών λιθίου σε οικοσυστήματα και ανθρώπινες κοινωνίες. Όχι τόσο ανάλυση όσο ρεπορτάζ, αλλά σκεφτήκαμε ότι θα θέλατε να ρίξετε μια ματιά.

Το επόμενο κείμενο δεν αποτελεί πρόταση για ανάγνωση αλλά νομίζουμε ότι αποτυπώνει ισχυρές τάσεις στο εσωτερικό του αμερικανικού πολιτικού και στρατιωτικού κατεστημένου. Μήπως ήρθε ο καιρός να ξεκινήσουμε διαπραγματεύσεις με τον ISIS και την Αλ Κάιντα, αναρωτιέται το περιοδικό Foreign Policy. Οι συντάκτες υποστηρίζουν ότι τα κινήματα τζιχαντιστών επέδειξαν τρομακτική αντοχή τις δυο τελευταίες δεκαετίες και η παγκόσμια σταυροφορία με την επωνυμία «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» απέτυχε.  Ενδιαφέρουσα θέση. Είναι τυχαίο όμως ότι παρουσιάζεται τη στιγμή που οι τζιχαντιστές της Συρίας, τους οποίους χρηματοδοτούσε η Δύση και η Σαουδική Αραβία, βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο;

Οι οικονομολόγοι δεν συζητάνε πλέον για το αν αλλά για το πότε θα έρθει η επόμενη μεγάλη κρίση στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και οι New York Times προσθέτουν το λιθαράκι τους στη συζήτηση υποστηρίζοντας ότι η αφορμή για την εκδήλωση μπορεί αν είναι η συσσώρευση των τεράστιων φοιτητικών χρεών στις ΗΠΑ.
Για άλλη μια φορά δηλαδή ένας θύλακας χρέους, ο οποίος λειτουργεί και σαν εργαλείο κερδοσκοπίας μπορεί να αποτελέσει τον πυροκροτητή για να έρθουν στην επιφάνεια οι δομικές αδυναμίες του συστήματος (το τελευταίο δεν το λένε οι NYT, το λέμε εμείς).

Ο Ταρίκ Αλί συνάντησε αυτή την εβδομάδα την Αν Πέτιφορ, μια από τις οικονομολόγους που είχαν προβλέψει την κρίση του 2007-2008 και είχαν μια συναρπαστική συζήτηση στην εκπομπή του πρώτου στο Telesur (ξέρετε, το λατινοαμερικανικό δίκτυο, που έχει προσπαθήσει να φιμώσει αρκετές φορές το Facebook κατεβάζοντας την αγγλική σελίδα του).

Ο οικονομικός αναλυτής Αντίτια Τσακραμπόρτι ξαναχτυπά και αυτή την εβδομάδα με μια από τις καλύτερες αναλύσεις – αυτή τη φορά για την αποτυχία των βρετανικών πανεπιστημίων που έχουν μετατραπεί σε μια «μπίζνα» δισεκατομμυρίων στερλίνων. Ο Τόνι Μπλερ, μας εξηγεί ο αναλυτής του Guardian, έλεγε απλώς ψέμματα όταν υπόσχονταν ότι οι τίτλοι σπουδών θα προσφέρουν κοινωνική κινητικότητα, δηλαδή μια καλύτερη θέση στον ήλιο. Ακόμη και στην Ελλάδα, λέει ο Τσακραμπόρτι, το γεγονός ότι η εκπαίδευση είναι περισσότερο δημόσιο αγαθό και λιγότερο μια επιχείρηση, προσφέρει σαφώς καλύτερα αποτελέσματα.

Αν αναζητάτε τις νέες τάσεις στην εναλλακτική οικονομική σκέψη (ό,τι δεν διδάσκεται σε πανεπιστήμια, δεν μεταφέρεται στα μέσα ενημέρωσης και δεν κυριαρχεί στα ράφια των βιβλιοπωλείων) ο Μάικλ Ρόμπερτς πραγματοποιεί μια πολύ ενδιαφέρουσα σύνοψη όσων συζητήθηκαν στη φετινή διάσκεψη του IIPPE μια διεθνής πρωτοβουλία για την προώθηση της πολιτικής οικονομίας. Όσοι την παρακολούθησαν (ο Λεωνίδας Βατικιώτης έστελνε τα tweets του από εκεί) δηλώνουν ενθουσιασμένοι από το επίπεδο της συζήτησης.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα συλλογή κειμένων για το πως οι μεγαλύτερες πολυεθνικές είναι πλέον σε θέση να καθορίζουν την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας αφήνοντας τα έθνη κράτη σε θέση απλών θεατών (και συνήθως θυμάτων) αυτής της διαδικασίας. Όταν αναλυτές (τους οποίους δεν μπορείς αναγκαστικά να χαρακτηρίσεις ριζοσπάστες) σου εξηγούν πως το ελεύθερο εμπόριο γιγάντωσε τις ανισότητες εντός και μεταξύ των χωρών, καταλαβαίνεις ότι η κατάσταση είναι εκρηκτική.