Από το λογαριασμό του Αντώνη Φάρα στο facebook.
«Αυτό το κείμενο είναι μια οφειλόμενη, αναγκαία πολεμική στο Die Linke.
Συμβαίνουν ένα εκατομμύριο πιο σημαντικά πράγματα στον κόσμο αυτή τη στιγμή — από τη γενοκτονία στη Γάζα μέχρι τη ραγδαία στρατιωτικοποίηση των ευρωπαϊκών οικονομιών. Αλλά η μετεκλογική στάση ενός κόμματος που εκτοξεύτηκε εκλογικά επειδή «έγινε πιο ριζοσπαστικό» και ακολούθησε «νέους τρόπους πολιτικής», είναι απολύτως ενδεικτική του στρατηγικού αδιεξόδου της θεσμικής Αριστεράς σήμερα.
Μακάρι η Αριστερά στη χώρα ή και ευρωπαϊκά να ήταν σε θέση να βγάλει μια επιστολή προς το Die Linke και να ζητήσει την αλλαγή της στάσης τους, αλλιώς να προτείνει την πολιτική του απομόνωση. Δυστυχώς δεν είναι, και παρότι αυτό το κείμενο μπορεί να είναι δυσάρεστο και να μοιάζει μία σταγόνα στον ωκεανό, πρέπει να ειπωθούν κάποια πράγματα.
Όταν μια τοπική οργάνωση όπως το Die Linke Neukölln διοργανώνει μια αυτονόητη εκδήλωση αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό –και μάλιστα με μαζική συμμετοχή– και η ηγεσία του κόμματος όχι μόνο δεν τη στηρίζει, αλλά παίρνει θέση υπέρ των συκοφαντιών της ακροδεξιάς και των μυστικών υπηρεσιών, τότε δεν πρόκειται για κάποιο «λάθος τακτικής». Πρόκειται για πολιτική επιλογή: ευθυγράμμιση με το κράτος, με τον γερμανικό ιμπεριαλισμό, με την προπαγάνδα που εξισώνει την αλληλεγγύη με την «τρομοκρατία», που ποινικοποιεί τους Άραβες, τους μουσουλμάνους, τους διεθνιστές.
Η επιλογή αυτή στέλνει ξεκάθαρο μήνυμα. Αν δεν προσαρμοστείτε στο κυρίαρχο αφήγημα, δεν έχετε θέση εδώ. Κι αυτό το αφήγημα λέει: οι νεκροί Παλαιστίνιοι δεν έχουν σημασία — γιατί σημασία έχει να μη χαλάσει το πολιτικό προφίλ του κόμματος, να μη χάσει “σοβαρότητα”, να μπορεί να είναι “κυβερνητικός εταίρος”.
Το δεύτερο –και εξίσου κρίσιμο– πρόβλημα δεν περιορίζεται στο Die Linke, αλλά διαπερνά οριζόντια την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, τη μεταρρυθμιστική αριστερά και όψεις του ριζοσπαστισμού. Είναι η ιδεολογική εμμονή με τα “χειροπιαστά” καθημερινά θέματα, κομμένα και ραμμένα στο φαντασιακό της διαχείρισης: νοίκια, βασικό εισόδημα, δημόσιες συγκοινωνίες. Όχι πως αυτά δεν είναι σημαντικά — είναι. Αλλά το να φαντάζεσαι ότι μπορούν να λειτουργήσουν ως κεντρικά πολιτικά αιτήματα σε συνθήκες γενοκτονίας, πολεμικής οικονομίας και κλιμακούμενης καταστολής, είναι πολιτικά ανεπαρκές και ιστορικά ανεύθυνο.
Το θέμα είναι απλό. Όποιος, εν μέσω πολεμικής οικονομίας, νομίζει ότι μπορούν να πέσουν τα ενοίκια σαν να είναι κάτι αυτοτελές, αποκομμένο από τη γενική πολιτική σύγκρουση, είναι τελείως εκτός πραγματικότητας. Δεν καταλαβαίνει ούτε από καπιταλισμό, ούτε από συγκυρία, ούτε από πολιτική. Δεν υπάρχουν «ουδέτερα» κοινωνικά αιτήματα. Όλα διαπλέκονται με τον συσχετισμό δύναμης, με τον στρατιωτικό προϋπολογισμό, με την πειθάρχηση, με την ποινικοποίηση της φτώχειας, με το ποιοι ζουν και ποιοι πεθαίνουν.
Αυτός είναι και ο λόγος που η απελευθέρωση της Παλαιστίνης δεν είναι ένα “εξωτερικό” ζήτημα. Δεν είναι μια «ειδική» γεωπολιτική ατζέντα για την εξωτερική πολιτική της Αριστεράς. Είναι το σημείο στο οποίο συγκρούονται η οικονομία του πολέμου με τις ζωές των φτωχών, ο κρατικός ρατσισμός με την εργατική τάξη, η φαντασίωση ασφάλειας του ευρωπαϊκού φρουρίου με την ανάγκη για ελευθερία και δικαιοσύνη.
Όταν λέμε “η Παλαιστίνη απελευθερώνει”, εννοούμε ότι η ρήξη με τον πόλεμο και τη γενοκτονία μετατοπίζει τον ίδιο τον συσχετισμό δύναμης – και στο εσωτερικό των εθνών-κρατών. Ότι μπορεί να ανοίξει χώρο για νέες μορφές οικονομικών διεκδικήσεων, για νέες πολιτικές και ταξικές ταυτότητες, για ένα άλλο φαντασιακό του κοινωνικού αγώνα.
Δεν είναι τυχαίο ότι την περίοδο που η Παλαιστίνη βρέθηκε στο επίκεντρο των κινημάτων, τα ισραηλινά real estate funds και οι διεθνείς επενδυτές σε κατοικία στοχοποιήθηκαν πιο έντονα από ποτέ. Γιατί το σύνθημα “αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη” δεν έμεινε στη διεθνή σκηνή — μεταφράστηκε σε τοπικούς αγώνες ενάντια στο real estate, στην ιδιωτικοποίηση της στέγης, στην καπιταλιστική βία που εκτοπίζει τους φτωχούς από τις πόλεις τους.
Η Παλαιστίνη ανοίγει τα μάτια. Η πολιτική χωρίς ρήξη είναι απλώς διαχείριση της ήττας».
