μακρόν ερντογάν γαλλία τουρκία

Στη σύγκρουση Μακρόν – Ερντογάν δεν υπάρχουν καλοί, μόνο κακοί

Του Άρη Χατζηστεφάνου για το Sputnik
Πώς αντιμετωπίζεις μια κατάσταση στην οποία ο μεγαλύτερος σου εχθρός ενδέχεται να έχει δίκιο (ή τουλάχιστον να μην έχει απόλυτο άδικο); Πώς συμπεριφέρεσαι απέναντι σε μια κοινωνία που αναζητά τους δράστες ενός στυγερού εγκλήματος σε λάθος μέρος;

Και τέλος πώς απαντάς σε κάποιον που εμφανίζεται σαν υπερασπιστής της ελευθερίας του λόγου και της λογικής ενώ ταυτόχρονα κηρύσσει μια σταυροφορία μίσους εναντίων των αδυνάτων;

Τα πρόσφατα φρικιαστικά εγκλήματα στη Γαλλία και η πολιτική αντιπαράθεση που πυροδότησαν μεταξύ του Παρισιού και της Άγκυρας, μας φέρνουν αντιμέτωπους με μια πραγματικότητα όπου το συναίσθημα αλλά και οι παγιωμένες αντιλήψεις για το ποιος είναι καλός και ποιος κακός, ποιος εχθρός και ποιος σύμμαχος, απειλούν να θολώσουν την κρίση μας. Αν ακολουθήσουμε όμως τα εύκολα μονοπάτια σκέψης, που προωθούν τα μεγαλύτερα ΜΜΕ, κινδυνεύουμε να πέσουμε στη μεγάλη παγίδα της αυτοεκπληρούμενης «σύγκρουσης των πολιτισμών».

Θα πρέπει καταρχήν να ξεκαθαρίσουμε ότι η αντιπαράθεση Μακρόν-Ερντογάν δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια αντανάκλαση της εν εξελίξει σύγκρουσης των γαλλικών και τουρκικών οικονομικών ελίτ για την κυριαρχία στη Μεσόγειο και τη βόρεια Αφρική. Το Παρίσι και η Άγκυρα, όμως, έχουν τους δικούς τους λόγους να καμουφλάρουν αυτή την αντιπαράθεση με όρους πολιτισμικής, αξιακής και θρησκευτικής σύγκρουσης. Ο Μακρόν εκμεταλλεύεται την δικαιολογημένη οργή που προκαλούν οι επιθέσεις εξτρεμιστών ισλαμιστών για να ταυτίσει στο συλλογικό υποσυνείδητο της Ευρώπης τον πολιτικό του αντίπαλο με τους δράστες. Ελπίζει έτσι να δημιουργήσει το κατάλληλο ψυχολογικό υπόβαθρο για την επιβολή κυρώσεων εναντίον της Τουρκίας, οι οποίες φυσικά δεν σχετίζονται ούτε με την ελευθερία της έκφρασης ούτε με την προστασία του κοσμικού χαρακτήρα της Ευρώπης.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ.