Σταμάτης Μορφονιός: Μια ακόμα δαγκωνιά

Για ακόμη μια φορά μέσα από τους αιχμηρούς του στίχους, ο Σταμάτης Μορφονιός μας συστήνει ένα τέρας, ένα θεριό γνώριμο σε όλους μας, τον φασισμό, που τώρα τελευταία έχει αρχίσει να χτυπά ξανά την πόρτα μας (αν έφυγε ποτέ από το σπιτικό μας). Ένα τραγούδι για το φίδι και τους ανυποψίαστους νοικοκυραίους που ακόμα το γλυκοκοιτάζουν.

«Ξυπνάτε χωριανοί. Το αίμα είναι νωπό ακόμα σε πόλεις και βουνά».

Στίχοι:

Μια ακόμα δαγκωνιά
Ήρθε και πάλι το θεριό από μακρυά
φόρεσε μόνο διαφορετική προβιά
δεν σε αγάπησε -να ξέρεις- ξαφνικά
σε λιγουρεύτηκε… πεινάει… έτσι απλά..


Ήρθε και πάλι το θηρίο από μακρυά
χαμογελάει μα έχει δόντια κοφτερά
μη το πιστέψεις και μη πας πολύ κοντά
θα πει πολλά για να σε πείσει όπως παλιά.  

Γι’ αυτό το βλέπεις να γυρνάει εδώ κοντα
να ξερογλύφεται στη πόρτα σου μπροστά
δεν θέλει χάδια, δεν θέλει αγκαλιά
να το ταισεις θέλει πάλι όπως παλιά.


Γι’ αυτό το βλέπεις να γυρνάει εδώ κοντα
να ξερογλύφεται στη πόρτα σου μπροστά
δεν θέλει χάδια, δεν θέλει αγκαλιά
θέλει από εσένα ακόμα μία δαγκωνιά.


Ήρθε και πάλι το θηρίο να σε βρει
διαλέγει πάντα την κατάλληλη στιγμή
όταν πληγιάζει η ψυχή, και αιμορραγεί
μυρίζει το αίμα, κι έρχεται για να τραφεί.


Ήρθε και πάλι το θεριό έξω απ το σπίτι σου
τρέχουν τα σάλια του καθώς χαμογελάει
σε ξελογιάζει μα κρυφά κάτω απ’ τη μύτη σου
σου στήνει ενέδρα, έχει έρθει να σε φάει.


Σταυροκοπιέται το θεριό μα έχει αγκάθια στον σταυρό
γεννοβολάει όπου βρει και περιμένει
να σε στριμώξει θέλει, έχει κακό σκοπό
σε λιγουρεύεται στο πιάτο του σε θέλει.


Γι’ αυτό το βλέπεις να γυρνάει εδώ κοντα
να ξερογλύφεται στη πόρτα σου μπροστά
όχι άλλα χάδια, όχι άλλη αγκαλιά
να το τσακίσεις πρέπει ετούτη τη φορά.