Ανακοίνωση του Ρουβίκωνα σχετικά με τον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ σε βάρος του Ιράν, τις σφαγές των λαών της Μέσης Ανατολής, και την εμπλοκή της Ελλάδας
Όταν ένα ολόκληρο κίνημα στάθηκε στο πλευρό του λαού του Ιράκ κατά την αμερικανική εισβολή τη δεκαετία του ’90, δεν το έκανε γιατί είχε αυταπάτες για το ποιος είναι ο Σαντάμ Χουσεΐν και πόση καταπίεση είχε ασκήσει στον ιρακινό λαό. Ούτε όταν σταθήκαμε στο πλευρό του σερβικού λαού κατά τη ΝΑΤΟϊκή επέμβαση στη Γιουγκοσλαβία είχαμε αυταπάτες για την πραγματικότητα και τις προθέσεις των Σέρβων εθνικιστών του Μιλόσεβιτς και του Σέσελι. Το ίδιο και με τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν ή με τον Καντάφι στη Λιβύη.
Η πολιτική άποψη του Ρουβίκωνα είναι πως κάθε λαός δεν έχει απλώς δικαίωμα, αλλά υποχρέωση να αντισταθεί στους δυνάστες του: στους καπιταλιστές που τον δυναστεύουν ταξικά, στο κράτος που τον δυναστεύει πολιτικά και στον εκάστοτε ιμπεριαλισμό που υπονομεύει το συλλογικό μέλλον του, προσθέτοντας άλλο ένα επίπεδο οικονομικής αιμορραγίας, δικτατορικού πολιτικού ελέγχου και, κάποια στιγμή, έναν καταστροφικό πόλεμο για αλλότρια συμφέροντα.
Με αυτόν τον τρόπο είμαστε στο πλευρό κάθε λαού που εξεγείρεται ενάντια σε οποιονδήποτε δυνάστη. Μακριά από εμάς προκρούστειες λογικές που κουνάνε το δάχτυλο σε λαούς για τον λόγο που έβαλαν μπροστά την επιβίωση και την απελευθέρωσή τους, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη γεωπολιτικές αναλύσεις τρίτων που ζουν με ασφάλεια, πολύ μακριά από τη φωτιά.
Και για να το πούμε με παραδείγματα: σταθήκαμε στο πλευρό του κουρδικού κινήματος της Συρίας, που για να επιζήσει της τζιχαντιστικής λαίλαπας αποδέχτηκε την αμερικανική βοήθεια, όπως στεκόμαστε και στο πλευρό της παλαιστινιακής αντίστασης, που για να ανταπεξέλθει στην ισραηλινή γενοκτονία δέχτηκε τη βοήθεια της Τουρκίας και του Ιράν. Και δεν είμαστε τόσο αλαζόνες ώστε να θεωρούμε ότι μπορούμε να υποδείξουμε σε μπαρουτοκαπνισμένα κινήματα τους ολέθριους κινδύνους που συνιστά η συνεργασία με τους «ισχυρούς». Τους ξέρουν και τους έχουν ζήσει στο πετσί τους, ξανά και ξανά.
Από την άλλη, ακόμη πιο μακριά από εμάς είναι η λογική του «ούτε-ούτε» και των κατ’ επάγγελμα «ίσων αποστάσεων». Για κάποιους, ο «ισαποστατισμός» δεν είναι παρά αποτέλεσμα μιας στρατηγικής «μη έκθεσης» που αφήνει όλες τις πόρτες ανοιχτές. Για όσους θέλουν καριέρα στο σύστημα, αυτή είναι μια κατανοητή συντηρητική επιλογή ελάχιστου ρίσκου (αλλά και ελάχιστων πιθανών ωφελειών). Για τον κόσμο της κοινωνικής βάσης που αγωνίζεται, όμως, οι πόρτες αυτές ούτε μπορούν ούτε πρέπει να ανοίξουν, και μόνο περιφρόνηση υπάρχει για τις πολιτικές δυνάμεις που νομίζουν ότι ο λαός δεν βλέπει τον λόγο της «ουδετερότητάς» τους.
Για κάποιους άλλους, το «ούτε-ούτε» μπορεί να είναι μια έντιμη μεν αλλά οριακά θρησκευτική στάση. Γιατί πράγματι δεν υπάρχει ηθική διαφορά στο πόσο εγκληματική μπορεί να είναι μια ιμπεριαλιστική επίθεση σε σύγκριση με ένα σαρκοφάγο καθεστώς· υπάρχει όμως διαφορά στις συνέπειες για την καθημερινή ζωή, αλλά και για τον αγώνα για κοινωνική απελευθέρωση, από το αποτέλεσμα μιας τέτοιας επίθεσης. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη «αξιακή» υποχρέωση για τις ριζοσπαστικές πολιτικές δυνάμεις από το ενδιαφέρον για τη ζωή των καταπιεσμένων και τις δυνατότητες απελευθέρωσής τους. Η γείωση με την υλική ζωή είναι, άλλωστε, αυτή που χωρίζει την πολιτική από τη θρησκεία.
Και για να φτάσουμε στο σήμερα και την επίθεση του αμερικανοϊσραηλινού άξονα στο Ιράν, τα ερωτήματα είναι ξεκάθαρα. Θα είναι προς όφελος του ιρανικού λαού μια νίκη του άξονα;
Ξεκάθαρα όχι. Αν πάμε σε μοντέλο όπου ένα τμήμα του παλιού καθεστώτος υποτάσσεται, ο ιρανικός λαός θα βρεθεί στις ίδιες συνθήκες, με την επιπρόσθετη ιμπεριαλιστική κυριαρχία και εκμετάλλευση των ΗΠΑ. Αν αλλάξει καθεστώς, αυτό θα επιβληθεί από τους νικητές και θα είναι αναγκαστικά δικτατορικό. Δεν το κρύβουν καν: ετοιμάζουν επιστροφή του Σάχη, του οποίου η καθεστωτική βιαιότητα ήταν αυτή που οδήγησε σε λαϊκή επανάσταση στο Ιράν.
Θα είναι μήπως προς το συμφέρον της κοινωνικής βάσης παντού στον κόσμο μια νίκη του αμερικανοϊσραηλινού άξονα;
Ένας θρίαμβος μιας τέτοιας επέμβασης, που μάλιστα δεν μπαίνει καν στον κόπο να ανακαλύψει «οικουμενικές αξίες» ή να επικαλεστεί τη «σωτηρία κακομοίρων τριτοκοσμικών» από «αιμοσταγείς δικτάτορες», τι συνέπειες θα είχε για την κοινωνική βάση, ας πούμε, στην Ελλάδα; Ποιες θα ήταν οι συνέπειες για εμάς από ένα νικηφόρο αμερικανικό imperium που θα απαιτεί πολύ περισσότερες γονυκλισίες από πριν; Πόση ελευθερία θα απομείνει για οποιαδήποτε φωνή δεν λέει το καθεστωτικό ποίημα; Τι ελπίδες έχουμε έστω για καλύτερους μισθούς, δημόσια αγαθά, προστασία του περιβάλλοντος, κοινωνικά δικαιώματα και ελευθερίες; Και πώς θα πάει η γεωπολιτική γειτονιά μας με ένα Ισραήλ όχι μόνο να ολοκληρώνει τη γενοκτονία στη Γάζα αλλά να επεκτείνεται σε εδάφη που οι παρανοϊκοί φονταμενταλιστές του θεωρούν σύνορα του «μεγάλου Ισραήλ»;
Οι απαντήσεις του Ρουβίκωνα είναι προφανείς, και αυτές είναι ο λόγος που όχι απλώς καταγγέλλουμε την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση στο Ιράν, αλλά επιθυμούμε και τη στρατιωτική και πολιτική της αποτυχία. Χωρίς περιστροφές, είναι προς το συμφέρον της κοινωνικής βάσης στο Ιράν, στην Ελλάδα και παντού, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ να φάνε τα μούτρα τους. Και, σε τελική ανάλυση, η κοινωνική βάση στο Ιράν, μετά από μια ήττα αυτής της επίθεσης, χωρίς να χρειάζεται να αντιμετωπίσει και τον ιμπεριαλιστικό μπράβο, μπορεί πολύ ευκολότερα να επιλέξει το μέλλον της.
Ασφαλώς, ό,τι και να υποστηρίζουμε, δεν μπορούμε να επηρεάσουμε τις εξελίξεις, τουλάχιστον όχι όταν αυτές κρίνονται στα πολεμικά πεδία. Αλλά η αμερικανοϊσραηλινή επίθεση δεν είναι μόνο θέαμα φόβου ούτε μόνο λόγος για ακριβότερη βενζίνη. Πριν τρία χρόνια ο πόλεμος ήταν στην Ουκρανία. Πριν έναν χρόνο στη Γάζα. Τώρα ακούμπησε την Κύπρο. Κάθε χρόνο έρχεται και πιο κοντά. Και εάν οι ΗΠΑ νικήσουν, η αναμέτρησή τους με τις άλλες μεγάλες δυνάμεις είναι ο επόμενος σταθμός. Και τότε θα αντιληφθούμε για ποιον λόγο δίνονται δισεκατομμύρια σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς — και ο λόγος αυτός δεν είναι το τουρκικό κράτος. Η κοινωνική βάση στην Ελλάδα θα κληθεί να φορέσει το χακί και να μετρά φέρετρα για τα πιο αλλότρια συμφέροντα που μπορούν να υπάρξουν.
Γι’ αυτό και το βασικό καθήκον σήμερα είναι να εμποδίσουμε κάθε ελληνική συμμετοχή σε αυτόν τον πόλεμο. Η κακή αρχή ήδη έγινε, με F-16 και τη φρεσκοαγορασμένη φρεγάτα να σπεύδουν να βοηθήσουν τις βρετανικές βάσεις που στηρίζουν την αμερικανική αεροπορία, ενώ ελληνικοί Patriot αναχαίτιζαν ιρανικούς πυραύλους στη Σαουδική Αραβία.
Το ελληνικό κράτος, με την ευλογία όλων των καθεστωτικών δυνάμεων, μας έμπλεξε ήδη.
Πρέπει να αγωνιστούμε για απεμπλοκή. Οι ναύτες, οι αεροπόροι και οι στρατιώτες του ελληνικού στρατού πρέπει να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Γι’ αυτό καλούμε όλες τις ριζοσπαστικές πολιτικές δυνάμεις — αναρχικές, κομμουνιστικές, αριστερές — κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο να κινητοποιηθεί για αυτόν τον σκοπό. Καλούμε και κάθε πολίτη, ακόμη και αυτούς που χρησιμοποιούν τα πιο μικρόνοα και εγωιστικά κίνητρα, να αναρωτηθεί: Τι μπορεί να μην πάει στραβά στο μονοπάτι που μας οδηγεί το ελληνικό κράτος; Πώς θα γίνει η ζωή του στο επόμενο επεισόδιο αυτής της κλιμάκωσης, όταν οι ΗΠΑ, μετά το Ιράν, τα βάλουν με τη Ρωσία ή την Κίνα;
Τα τελευταία χρόνια, ως κοινωνική βάση, χάσαμε πάρα πολλά. Χάσαμε το οκτάωρο, χάσαμε δημόσια αγαθά, χάσαμε ποιότητα ζωής, χάσαμε ελευθερίες, βρεθήκαμε να παρακολουθούν τη ζωή μας με οργουελικό τρόπο. Ο πάτος του βαρελιού είναι ο πόλεμος. Αυτό έχουμε μπροστά μας. Και αν δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά στα πεδία των συγκρούσεων, μπορούμε να κάνουμε αρκετά εδώ που είμαστε: να επιβάλουμε στο ελληνικό κράτος να πάψει να μας σέρνει με το ζόρι στην κόλαση. Να απαιτήσουμε την επιστροφή όλων των φαντάρων. Να απαιτήσουμε να φύγουν οι αμερικανικές βάσεις. Το νόημα σε δύο χρόνια είναι να κατακτούμε κοινωνικά δικαιώματα, να κάνουμε ορατή την πιθανότητα μιας μεγάλης ριζοσπαστικής κοινωνικής αλλαγής — όχι να τρέχουμε στα καταφύγια.
Αυτές είναι οι θέσεις του Ρουβίκωνα και ζητάμε από τον καθένα και την καθεμιά που δεν πρόκειται να σορτάρει στην πτώση του χρηματιστηρίου, που δεν έχει τα λεφτά του στις νήσους Κέιμαν, που δεν θα πάρει το αεροπλάνο αν «στραβώσει η φάση», που δεν θα εξασφαλίσει ότι τα παιδιά του θα υπηρετήσουν εκεί που δεν φτάνουν οι βόμβες, που δεν στοκάρει τενεκέδες λάδι για πούλημα — καλούμε κάθε εργάτη, κάθε εργάτρια, κάθε ηλικίας, πολιτισμού ή απόψεων, να σκεφτεί πολύ σοβαρά αν θα κάτσει στα αυγά του με όλη αυτή την ιστορία και πού θα τον οδηγήσει αυτή η επιλογή.
Ρουβίκωνας
