Του Άρη Χατζηστεφάνου για το Sputnik
Αποτελεί κοινό μυστικό στα δημοσιογραφικά γραφεία πως αν μια διεθνής συνάντηση είναι αδιάφορη ή και επιζήμια για μια χώρα, οι φιλοκυβερνητικοί συντάκτες θα εστιάσουν σε ασήμαντες λεπτομέρειες, όπως το τι φορούσαν ή τι έφαγαν οι παρευρισκόμενοι.

Τη δεκαετία του ’90, με το τέλος του Ψυχρού πολέμου και την ολοκληρωτική πρόσδεση της Ελλάδας στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ, διαβάζαμε για τα γιουβαρλάκια που μαγείρευε η σύζυγος του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στον Τζορτζ Μπους τον πρεσβύτερο. Στην πρόσφατη επίσκεψη του Μάικ Πομπέο, στο ίδιο σπίτι της οικογένειας Μητσοτάκη στην Κρήτη, μάθαμε για άλλη μια υπέρκομψη εμφάνιση της Μαρέβας και το λεμοντσέλο που δοκίμασε στην Ιερά Μονή του Τιμίου Προδρόμου.  

Η επίσκεψη Πομπέο, βέβαια μόνο ως αδιάφορη ή αποτυχημένη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Τουλάχιστον όχι για τις ΗΠΑ, οι οποίες κατάφεραν για άλλη μια φορά να ικανοποιήσουν το σύνολο των στρατιωτικών και εμπορικών τους επιδιώξεων χωρίς να προσφέρουν ούτε ένα τυπικό νεύμα συγκατάβασης για τα ελληνικά αιτήματα. Γιατί φυσικά οι δηλώσεις του Πομπέο ότι στηρίζει την (ήδη συμφωνημένη) έναρξη συνομιλιών Ελλάδας-Τουρκίας για την εξεύρεση ειρηνικής λύσης στη βάση του διεθνούς δικαίου, είναι δήλωση ίσων αποστάσεων και όχι στήριξης της Ελλάδας.

Ο Πομπέο είχε μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να ασκήσει πίεση στον Ερντογάν, με δεδομένη την επιδείνωση που έχουν παρουσιάσει οι σχέσεις των χωρών τους τα τελευταία χρόνια, αλλά προτίμησε να σιωπήσει. Και αυτή η σιωπή «φωνάζει» στη συγκεκριμένη φάση. Είναι προφανές ότι στον βαθμό που η αντιπαράθεση Άγκυρας – Αθήνας δεν επηρεάζει τα συμφέροντα των αμερικανικών εταιρειών πετρελαίου, η Ουάσιγκτον δεν έχει κανένα λόγο να παρέμβει ουσιαστικά.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ.