Του Άρη Χατζηστεφάνου για το Sputnik
Εδώ και δεκαετίες, γενιές πολιτικών και δημοσιογράφων εκπαιδεύουν την ελληνική κοινή γνώμη σε μια παραδοχή την οποία κάθε πολίτης οφείλει να επαναλαμβάνει σαν ευαγγέλιο.

«Η Ελλάδα έχει δίκιο σε όλα τα επιχειρήματά της απέναντι στην Τουρκία και -με εξαίρεση ορισμένες τυπικές μικροδιαφορές σχετικά με την υφαλοκρηπίδα- θα θριαμβεύσει όταν προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης».

Η παραδοχή αυτή βέβαια γεννά δύο ερωτήματα: Πρώτον, γιατί δεν προσφεύγει; Δεύτερον, τι ακριβώς θα συμβεί στο πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο της χώρας αν προσφύγει και δεν δικαιωθεί σε όλα τα αιτήματά της;

Η απάντηση και στα δύο ερωτήματα ίσως να βρίσκεται σε σειρά αποφάσεων του Διεθνούς Δικαστηρίου το οποίο, όπως θα δούμε, δικαίωσε αρκετές χώρες που παρουσίασαν παρόμοια επιχειρήματα με αυτά της Τουρκίας. Ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ήταν η αντιπαράθεση της Νικαράγουας με την Κολομβία, η οποία έφθασε ενώπιον του δικαστηρίου στα πρώτα χρόνια της νέας χιλιετίας και διευθετήθηκε το 2012. Η Κολομβία διέθετε επτά νησιά σε μεγάλη απόσταση από τις ακτές της, τα οποία γειτνίαζαν με τη Νικαράγουα. Τα νησιά αυτά είχαν ακτές μήκους 65 χιλιομέτρων ενώ οι ακτές της Νικαράγουας εκτείνονταν σε μήκος τουλάχιστον 500 χιλιομέτρων (κάτι που θυμίζει τη σχέση των ελληνικών νησιών με τις τουρκικές ακτές).

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ.