Από το λογαριασμό της Μαριάννας Τζιαντζή στο facebook.
17 Νοέμβρη 2025, σε ένα δημόσιο γυμνάσιο της Αθήνας, οι μαθήτριες και οι μαθητές παρουσιάζουν τη δική τους γιορτή του Πολυτεχνείου. Αυτοί σκηνοθέτησαν την παράσταση που περιλάμβανε βίντεο, ζωγραφιές, ανάγνωση κειμένων, ένα χορευτικό. Φτάνουμε στο φινάλε. Οι μαθητές θα ήθελαν να πουν ένα τραγούδι, όμως το σχολείο δεν έχει καθηγητή Μουσικής. Έτσι καταφεύγουν στην Τεχνητή Νοημοσύνη, της δίνουν οδηγίες και το τραγούδι είναι έτοιμο! Λίγο έντεχνο, λίγο εμβατήριο, λίγο ραπ… και οι στίχοι ανάλογοι. Τα παιδιά το θεωρούν δικό τους και με έναν τρόπο είναι.
Σε ένα άλλο δημόσιο γυμνάσιο, στην άλλη άκρη της πόλης, οι μαθήτριες και οι μαθητές ανεβάζουν ένα θεατρικό έργο σε τρεις σκηνές, το «Καφενείο». Ένα καφενείο σε τρεις διαφορετικές χρονικές στιγμές: (α) πριν τη δικτατορία, όταν οι θαμώνες μιλούν ελεύθερα, (β) πριν το Πολυτεχνείο όταν κυριαρχεί ο φόβος του χαφιέ και (γ) μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου όταν οι θαμώνες ξεθαρρεύουν και μιλούν για τη σφαγή. (Τα παραπάνω από πληροφορίες από δεύτερο χέρι).
«Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ». Κάτι συμβαίνει στην επέτειο της 17 Νοέμβρη: όχι παντού, όχι σε όλα τα σχολεία της Ελλάδας, αλλά κάτι που ξεφεύγει από τη ρουτίνα. Με την ενθάρρυνση και τη βοήθεια κάποιων καθηγητών, τα παιδιά ξεδιπλώνουν τη φαντασία τους, αξιοποιούν τις δυνατότητες της τεχνολογίας, προσεγγίζουν με σεβασμό και περιέργεια ένα κορυφαίο ιστορικό γεγονός.
Ταυτόχρονα, σε λίγα, μετρημένα στα δάχτυλα σχολεία της Ελλάδας, κάποια ακροδεξιά στοιχεία επιχείρησαν φέτος να ματαιώσουν, να συκοφαντήσουν, να αμαυρώσουν την εξέγερση του Πολυτεχνείου μιλώντας για κάποιο «μύθο» που πρέπει να μπαζωθεί. Οι σχολικές γιορτές ενοχλούν, όχι μόνο τους χρυσαυγίτες και την κυρία Λατινοπούλου, αλλά και πολιτικούς του «δημοκρατικού τόξου». Οι τελευταίοι, όπως ο Νίκος Δένδιας, όταν μιλούν για «αυτοθυσία» δεν εννοούν τους νεκρούς και τους τραυματίες του Πολυτεχνείου, αλλά τους πρόθυμους να αυτοθυσιαστούν στο κοντινό μέλλον υπέρ της σιδερόφραχτης Ευρώπης.
«Μας έμαθε πολλά το αίμα του Νοέμβρη», τραγουδούν παιδιά του 2ου Λυκείου Βριλησσίων και παίζουν μουσική. Το διάρκειας 3 λεπτών βίντεο είναι από τη γιορτή για το Πολυτεχνείο που έγινε στο σχολείο τους πριν από 12 χρόνια. Το τραγούδι είναι το «Δεν παν να μας χτυπάν» του Νικόλα Άσιμου. Δεν είναι άψογος ο ήχος, δεν είναι επαγγελματική η βιντεοσκόπηση, όμως το πάθος, η αισιοδοξία, η ομορφιά της νεότητας είναι εδώ.
