Επίθεση στο Ιράν: Συνεχής ανάλυση στις εξελίξεις

Γκιντεόν Λεβί: Ο πόλεμος είναι το όπιο για τις ισραηλινές μάζες

Απόσπασμα από άρθρο γνώμης του Ισραηλινού δημοσιογράφου Γκιντεόν Λεβί στην Haaretz.

«Είναι και πάλι καιρός πολέμου, με τον πόλεμο να έρχεται, για άλλη μια φορά, να λύσει τα υπαρξιακά προβλήματα του Ισραήλ μια για πάντα.
Θα ανακηρυχθεί και πάλι μια εκπληκτική νίκη στην αρχή, με όλους να χειροκροτούν, με τον Yair Lapid να γράφει ότι είμαστε ένα ισχυρό και ενωμένο έθνος και με τους αναλυτές να ανταγωνίζονται για το ποιος μπορεί να επαινέσει περισσότερο τα γενναία κατορθώματα του Ισραήλ, όλα αυτά μέχρι την επόμενη επιχείρηση.

Για άλλη μια φορά σχεδόν όλοι οι Ισραηλινοί είναι πεπεισμένοι ότι δεν υπάρχει πιο δικαιολογημένος ή επιτυχημένος πόλεμος από αυτόν, και «τι άλλη επιλογή είχαμε;» και «τι προτείνετε;», όπως σε όλους τους πολέμους του Ισραήλ. Αυτή η ευφορία ήταν ήδη αισθητή στις τηλεοπτικές εκπομπές την Παρασκευή το βράδυ, με τους συμμετέχοντες να περιμένουν με ανυπομονησία αυτή τη στιγμή, σαν να περίμεναν τον Μεσσία.

Τον περασμένο Ιούνιο, μόλις οκτώ μήνες πριν, κηρύχθηκε η απόλυτη νίκη επί του Ιράν. Ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου είπε ότι η εναρκτήρια επίθεση θα μείνει στην ιστορία του ισραηλινού στρατού και θα μελετηθεί από στρατούς σε όλο τον κόσμο. «Στην αποφασιστική στιγμή, ένα έθνος σαν λιοντάρι [το εβραϊκό όνομα του πολέμου είναι «Βρυχώμενο Λιοντάρι»] σηκώθηκε, και το βρυχηθμό μας έτρεμε η Τεχεράνη και αντηχούσε σε όλο τον κόσμο». Το βρυχηθμό του λιονταριού γρήγορα αποδείχθηκε ότι ήταν το τσίριγμα ενός ποντικιού.

Η «ιστορική νίκη» που εξάλειψε «δύο υπαρξιακές απειλές για το Ισραήλ, την πυρηνική και την βαλλιστική», διήρκεσε όσο η ζωή μιας πεταλούδας. Λίγους μήνες μετά την ιστορική νίκη και χρειαζόμαστε ήδη μια νέα. Δεν έχουμε ακόμη αναρρώσει από το πομπώδες όνομα «Επιχείρηση Rising Lion» και μας χτύπησε ένα νέο, «Επιχείρηση Roaring Lion» – ένα ακόμη πιο παιδαριώδες όνομα. Μερικές φορές φαίνεται ότι το μόνο που χρειαζόμαστε είναι αυτά τα αλαζονικά ονόματα που δίνονται στους πολέμους για να προβλέψουμε την προκαθορισμένη αποτυχία τους.
Κανένας πόλεμος στην ιστορία του Ισραήλ, εκτός από τον πρώτο, δεν του έφερε μακροπρόθεσμα αποτελέσματα. Κανένας. Μηδέν. Οι περισσότεροι ήταν πόλεμοι επιλογής, και η επιλογή να ξεκινήσουν ήταν πάντα η χειρότερη. Το Σάββατο, η έναρξη του τρέχοντος πολέμου παρουσιάστηκε ως «προληπτικό χτύπημα», αλλά μια προληπτική επίθεση εξαπολύεται εναντίον κάποιου που πρόκειται να σου επιτεθεί. Το Ιράν δεν επρόκειτο να το κάνει. Είναι αλήθεια ότι έχει ένα φρικτό καθεστώς και είναι αλήθεια ότι αποτελεί κίνδυνο για την ασφάλεια του Ισραήλ και της περιοχής εδώ και χρόνια. Αλλά ποτέ δεν ήταν ο υπαρξιακός κίνδυνος όπως παρουσιάζεται στο Ισραήλ.

Μετά από δυόμισι χρόνια μηδενικών επιτευγμάτων στη Γάζα, μετά από το ίδιο χρονικό διάστημα με μικρά και ασήμαντα επιτεύγματα εναντίον της Χεζμπολάχ στο Λίβανο, μετά από οκτώ μήνες από την τελευταία επίθεση χωρίς επιτεύγματα εναντίον του Ιράν, ήρθε η ώρα να συνέλθουμε από τη μέθη των πολέμων και των μάταιων υποσχέσεών τους.
Το αίμα θα ρέει τώρα σαν νερό, η Αμερική δεν θα ξεχάσει ποτέ ότι την ωθήσαμε σε αυτόν τον πόλεμο, στο τέλος του οποίου θα ξυπνήσουμε σε μια άλλη παλιά αυγή.

Τρία σενάρια για την επόμενη ημέρα από το θάνατο του Αλί Χαμενεϊ

Ο ανταποκριτής του Al Jazeera, Αλί Χασέμ, παρουσιάζει τρία σενάρια για τη διαδοχή στην ηγεσία του ιρανικού κράτους επισημαίνοντας ότι η Τεχεράνη ήταν προετοιμασμένη για αυτό το ενδεχόμενο -μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη την ανάλυσή του εδώ

«Το πρώτο σενάριο: Απώλεια ηγεσίας με τον συντονισμό να παραμένει ανέπαφος.
Ενδέχεται να εμφανιστούν διάφορες πιθανές επιλογές, συμπεριλαμβανομένου του Mohammad Mahdi Mirbagheri ως προσωπικότητας που ενισχύει την ιδεολογική συνοχή, παράλληλα με θεσμικούς κληρικούς όπως οι Ali Reza Arafi, Hashem Husseini Bushehri και Sadeq Larijani. Μπορεί επίσης να αναδυθούν προσωπικότητες με προσανατολισμό στην ασφάλεια, όπως ο επικεφαλής της δικαστικής εξουσίας Gholam Hossein Mohseni Ejei, ως υποψήφιοι ικανοί να εξασφαλίσουν τη σταθερότητα του καθεστώτος, αντλώντας από μια αφήγηση θεσμικής συνέχειας.

Ο Ali Khamenei, εγγονός του ιδρυτή της Ισλαμικής Δημοκρατίας και σύζυγος της εγγονής του Ayatollah Ali al-Sistani, ανήκει σε διαφορετική γενιά. Το οικογενειακό του υπόβαθρο αντιπροσωπεύει μια συμβολική γέφυρα μεταξύ Qom και Najaf (στμ τα δυο σημαντικότερα κέντρα σιιτικής διδασκαλίας) , η οποία μπορεί να καθησυχάσει το θρησκευτικό κατεστημένο χωρίς να εισάγει καμία θεμελιώδη αλλαγή στην υπάρχουσα θεσμική δομή.

Το δεύτερο σενάριο: Διαταραχή τόσο της ηγεσίας όσο και του συντονισμού.
Εάν τόσο η ανώτατη ηγεσία όσο και οι βασικοί συντονιστές στα παρασκήνια παραγκωνιστούν ταυτόχρονα, η συνοχή της ελίτ μπορεί να υποχωρήσει προσωρινά. Ωστόσο, η πιθανότητα πλήρους κατακερματισμού παραμένει χαμηλή. Η οργανωτική συνοχή των Φρουρών της Επανάστασης σε εθνικό επίπεδο τους καθιστά προνομιακούς υποψήφιο για να αναλάβουν ρόλο συντονισμού των εξελίξεων, εξασφαλίζοντας τη διατήρηση της σταθερότητας έως ότου διαμορφωθεί μια νέα συναίνεση. Ένα προσωρινό συμβούλιο ηγεσίας μπορεί να παραμείνει για περισσότερο από το αναμενόμενο.

Το τρίτο σενάριο: Ένα μοτίβο επιβίωσης και τακτικής μετριοπάθειας.
Εάν η διαταραχή της ηγεσίας συμπέσει με εσωτερικές αναταραχές και κλιμακούμενες εξωτερικές πιέσεις, το καθεστώς μπορεί να κλίνει προς μια ρεαλιστική σταθεροποίηση του status quo. Προσωπικότητες που προηγουμένως βρισκόταν στο περιθώριο, όπως ο Χασάν Ρουχανί ή ο Χασάν Χομεϊνί, μπορεί να ανακτήσουν την προβολή τους ως υποψήφιοι συναίνεσης, ικανοί να αμβλύνουν τις εσωτερικές εντάσεις, διατηρώντας παράλληλα ένα βαθμό ευελιξίας στις διεθνείς σχέσεις. Αυτό θα ήταν περισσότερο μια τακτική προσαρμογή παρά μια ιδεολογική μεταμόρφωση.

Πέρα πάντως από το ζήτημα της διαδοχής, ο πόλεμος αποκαλύπτει τελικά ένα σημαντικό παράδοξο: το Ιράν δεν διαθέτει τη στρατιωτική δύναμη για να νικήσει το Ισραήλ ή τις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια μετωπική σύγκρουση. Ωστόσο, η στρατιωτική δύναμη ενδέχεται να μην είναι επαρκής για να καταστρέψει ένα πολιτικό σύστημα που έχει σχεδιαστεί για να επιβιώσει σε κατάσταση κρίσης.
Μέσω της κλιμάκωσης του πολέμου, διατηρώντας παράλληλα διπλωματικές σχέσεις που μπορεί να διευκολύνουν την έξοδο από την κρίση, το Ιράν ενδέχεται να επιδιώκει τον ίδιο παλιό στόχο: να επιβιώσει για αρκετό χρονικό διάστημα ώστε να αναγκάσει τους εχθρούς του να προσαρμόσουν τις πολιτικές τους. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα υπό την προεδρία ενός προέδρου των ΗΠΑ που θεωρείται ότι απεχθάνεται τα δαπανηρά αδιέξοδα στην περιοχή. Ως εκ τούτου, η τελική μάχη μπορεί να μην αφορά τη στρατιωτική υπεροχή, αλλά την επιβίωση, την ενότητα και τον έλεγχο της αφήγησης.

Οι New York Times πριν από την επίθεση στο Ιράν. Και μετά…

Το κομμουνιστικό κόμμα του Ιράν (Τουντέχ) καταδικάζει την εγκληματική επίθεση Ισραήλ-ΗΠΑ

(μεταφρασμένο από το λογαριασμό του Talos / Τάλως στο Facebook που προσθέτει το εξής σχόλιο: «Σημειώνω πως το καθεστώς του Ιράν είχε πάρει τη σκυτάλη από το καθεστώς του Σάχη στην σφαγή κομμουνιστών (οι οποίοι πλέον πρέπει μετά τις φονικές διώξεις να έχουν περιορισμένη εμβέλεια και ισχύ μέσα στο Ιράν φαντάζομαι), οπότε δεν μιλάμε για οπαδούς του Χαμενεΐ, αλλά για έμφρονες Ιρανούς!»)

Το Κόμμα Τουντέχ του Ιράν καταδικάζει απερίφραστα την απρόκλητη επίθεση της εγκληματικής ισραηλινής κυβέρνησης και του αμερικανικού ιμπεριαλισμού κατά του Ιράν!

Αγαπητοί συμπατριώτες!

Νωρίς το πρωί, η χώρα μας δέχτηκε εκτεταμένες επιθέσεις με πυραύλους και αεροπορικές επιθέσεις από τη ρατσιστική ισραηλινή κυβέρνηση και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτή η κατάφωρη επιθετική ενέργεια εναντίον του ιρανικού εδάφους λαμβάνει χώρα ενώ οι ιρανικές και αμερικανικές κυβερνητικές αρχές, με τη μεσολάβηση των χωρών της περιοχής, διεξάγουν τις τελευταίες εβδομάδες διαπραγματεύσεις για την επίλυση των διαφορών σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

Ο Ντόναλντ Τραμπ, σε βιντεομήνυμα στο οποίο ανακοίνωσε μια «μαζική στρατιωτική» επίθεση των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν, δήλωσε ότι στόχος της επίθεσης αυτής είναι η καταστροφή των πυρηνικών και πυραυλικών δυνατοτήτων του Ιράν και, ταυτόχρονα, η αλλαγή του καθεστώτος στο Ιράν. Αυτή η επιθετική ενέργεια εναντίον του ιρανικού εδάφους, η οποία αναμφίβολα θα έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια ζωών των συμπατριωτών μας και την καταστροφή της χώρας, έχει χαιρετιστεί από δυνάμεις όπως ο Ρεζά Παχλαβί και οι Μουτζαχεντίν-ε Χαλκ, κάτι που αναμφίβολα καταδικάζεται από όλες τις δυνάμεις της ελευθερίας και του εθνικού συμφέροντος της χώρας μας.
Μετά την έναρξη αυτής της ανοιχτής επιθετικής ενέργειας, η οποία είναι αντίθετη με όλους τους διεθνείς νόμους κατά του Ιράν, η Ισλαμική Δημοκρατία εξαπέλυσε σε αντίποινα πυραυλικά χτυπήματα κατά του Ισραήλ και των αμερικανικών βάσεων στο Μπαχρέιν, το Κατάρ, το Αμπού Ντάμπι, το Κουβέιτ, την Ιορδανία και τη Σαουδική Αραβία. Επίσης, σύμφωνα με αναφορές από τα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων, οι ισραηλινές αεροπορικές δυνάμεις έχουν επιτεθεί στο νότιο Λίβανο και σε περιοχές κοντά στη Βαγδάτη σε ιρακινό έδαφος.

Αγαπητοί συμπατριώτες!

Η στρατιωτική επιθετικότητα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και της ισραηλινής κυβέρνησης, η οποία διώκεται νομικά από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, όχι μόνο δεν προμηνύει την απελευθέρωση του Ιράν από το ζυγό της τρέχουσας τυραννίας και δικτατορίας, αλλά αποτελεί μια προσπάθεια να καταστραφεί το Ιράν ως αυτοδύναμη περιφερειακή χώρα και να αντικατασταθεί η τρέχουσα κυβέρνηση με ένα εξαρτημένο και δεσποτικό καθεστώς που έχει ήδη ανακοινώσει το πρόγραμμά του για αιματηρή καταστολή των αντιπάλων του.

Το Κόμμα Τουντέχ του Ιράν καλεί όλες τις εθνικές και φιλελεύθερες δυνάμεις του Ιράν και τις ειρηνόφιλες και προοδευτικές δυνάμεις σε όλο τον κόσμο να ενώσουν τις δυνάμεις τους σε αυτές τις ευαίσθητες και αποφασιστικές στιγμές με όλη τους τη δύναμη για να εδραιώσουν την ειρήνη και να τερματίσουν αυτή την επιθετικότητα του Ισραήλ και του αμερικανικού ιμπεριαλισμού εναντίον της πατρίδας μας. Η καταστροφή του Ιράν δεν είναι ο τρόπος για να σωθεί η χώρα από το ζυγό της σημερινής δεσποτικής κυβέρνησης. Αυτό είναι δυνατό μόνο μέσω του αγώνα του λαού και των ελευθεροφρόνων και εθνικών δυνάμεων της χώρας.”

Ένας πόλεμος από το Ισραήλ και για το Ισραήλ

Από το λογαριασμό στο Χ του Μπασάμ Χαντάντ, διευθυντή του προγράμματος μεσανατολικών και ισλαμικών σπουδών του πανεπιστημίου Τζορτζ Μέισον.

Λίγες σημειώσεις σχετικά με τις επιθέσεις κατά του Ιράν:

1. Σύμφωνα με τις περισσότερες πηγές, το Ισραήλ ξεκίνησε τις επιθέσεις και στη συνέχεια προσχώρησαν και οι ΗΠΑ.
2. Το Ιράν δέχτηκε σφοδρά χτύπήματα στην Τεχεράνη και αλλού, με αποτέλεσμα να υπάρξουν πολλά θύματα, μεταξύ των οποίων και ένα ολόκληρο σχολείο θηλέων (ο αριθμός των νεκρών ανέρχεται πλέον σε 87).
3. Το Ιράν αντεπιτέθηκε στο Ισραήλ και στις αμερικανικές βάσεις σε αραβικές χώρες.
4. Οι αραβικές κυβερνήσεις καταδίκασαν την αντίδραση του Ιράν (WTF?). Μεταξύ αυτών είναι η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ, η Ιορδανία, το Μπαχρέιν και τώρα η Αίγυπτος.
5. Το Ισραήλ έχει πληγεί σοβαρά στο Τελ Αβίβ και τη Χάιφα από ιρανικά πυραύλους και drones, με σημαντικές ζημιές.
6. Το Ηνωμένο Βασίλειο μόλις προσχώρησε στην αμερικανο-ισραηλινή επίθεση. Οι μανιακοί γενοκτόνοι ενώνουν τις δυνάμεις τους.
7. Η Χεζμπολάχ δεν έχει συμμετάσχει.
8. Το Ιράν αρχίζει να χτυπά χρησιμοποιώντας προηγμένα όπλα/πύραυλους που δεν είχε χρησιμοποιήσει στον 12ήμερο «πόλεμο» (π.χ. πύραυλους υγρού καυσίμου, όπως έχει αναφερθεί).
9. Το ισραηλινό κανάλι 15 ισχυρίζεται ότι το Ιράν χτύπησε το Τελ Αβίβ με πυρηνικές κεφαλές (προφανώς ψευδές, αλλά πιθανό πρόσχημα για κλιμάκωση). Συνεχίστε να παρακολουθείτε τα «προσχήματα» που θα χρησιμοποιούν για να προχωρήσουν σε πλήρη επίθεση.
10. Σύμφωνα με αναφορές, τα στενά του Χουρμούζ έχουν κλείσει.
11. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν προχωρήσει ακόμη σε πλήρη επίθεση, αντανακλώντας την ανησυχία τους παρά τη δύναμη πυρός τους. Αυτό ισχύει και για το Ισραήλ, και σίγουρα για το Ιράν.
12. Τα αμερικανικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι Αμερικανοί για πρώτη φορά στην ιστορία εκφράζουν αντιδράσεις που κυμαίνονται από την καταδίκη των αμερικανικών επιθέσεων έως την ευρέως διαδεδομένη άποψη ότι «εμείς το ξεκινήσαμε, τώρα πρέπει να το υποστούμε (στμ η ακριβής διατύπωση είναι να φάμε το κ**λι)». Αυτό ΔΕΝ είναι ασήμαντο και σχετίζεται με το γεγονός ότι το 80%-85% όσων αντιδρούν σε αυτή την απρόκλητη επίθεση, θεωρεί ότι πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό του Ισραήλ.

Προς το παρόν, μια αξιοσημείωτη παρατήρηση, ίσως μεταξύ πολλών άλλων: το Ιράν έχει σαφώς «μάθει» ή αλλάξει την πολιτική αυτοσυγκράτησης που υιοθέτησε κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας του Ισραήλ στη Γάζα (όταν η Χεζμπολάχ διέθετε όλη τη δύναμη, τα όπλα και την ηγεσία της) ή την αυτοσυγκράτηση που επέδειξε κατά τη διάρκεια του 12ήμερου πολέμου και της αντίδρασης στις αμερικανικές επιθέσεις στα μέσα του 2025.

Αυτή η πολιτική αυτοσυγκράτησης (και ενδεχομένως συγκράτησης της Χεζμπολάχ) θεωρήθηκε από πολλούς ως ένα πιθανώς μοιραίο λάθος εκ μέρους του Ιράν. Το Ιράν δεν έχει ακόμη κινητοποιηθεί πλήρως, αλλά δεν είναι πλέον συγκρατημένο, αναγνωρίζοντας 1) ότι αυτός ο «πόλεμος» είναι υπαρξιακός [προφανώς !] και 2) ότι δεν θα είναι σύντομος, γεγονός που σημαίνει ότι θα πρέπει να κάνει οικονομία δυνάμεων, κυρίως καθώς η «συμμαχία» που έχει συσπειρωθεί εναντίον του επεκτείνεται.

Όσοι βλέπουν ένα σαφές αποτέλεσμα, θα πρέπει να το ξανασκεφτούν. Οι επιπτώσεις θα γίνουν εμφανείς σε 24 ώρες, οικονομικές, διπλωματικές και άλλες, καθορίζοντας την επόμενη πορεία των γεγονότων. Δεν πρόκειται μόνο για καθαρή στρατιωτική ισχύ.

Π.Παπακωνσταντινου: Τραμπ και Νετανιάχου άνοιξαν το κουτί της Πανδώρας

Από τη σελίδα του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Από την πρώτη κιόλας προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά ακόμη περισσότερο μετά τη συνάντηση της Αλάσκα με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ και την Ευρώπη η θεωρία συνωμοσίας ότι ο Αμερικανός πρόεδρος ήταν κάτι σαν τον «Άνθρωπο της Μαντσουρίας» στην ταινία του 1962 με τον Φρανκ Σινάτρα: ένα ανδρείκελο των Ρώσων, οι οποίοι από κάπου τον κρατάνε γερά- από μυστικές οικονομικές διασυνδέσεις, από σεξουαλικά σκάνδαλα που έχουν βιντεοσκοπηθεί ή από όπου αλλού μπορεί κανείς να φανταστεί. Μετά την έναρξη του νέου, μεγάλης κλίμακας πολέμου του Ισραήλ και του κράτους πελάτη του, των Ηνωμένων Πολιτειών, εναντίον του Ιράν, μπορεί βάσιμα κανείς να αναρωτηθεί: από πού κρατάνε, αλήθεια, τον Ντόναλντ Τραμπ ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου και οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ;

Και στις τρεις προεκλογικές εκστρατείες του (2016, 2020, 2024) ο Τραμπ είχε σημαία το America First και έβγαζε πύρινους λόγους εναντίον των ατέρμονων και καταστροφικών για τις ΗΠΑ πολέμων των προκατόχων του για αλλαγή καθεστώτος σε Ιράκ και Αφγανιστάν. Σήμερα κινδυνεύει ο ίδιος να εγκλωβιστεί σε έναν πόλεμο μακράς διαρκείας, χωρίς ξεκάθαρο στόχο, απέναντι σε ένα κράτος που, παρά τα πλήγματα που δέχθηκε στον προηγούμενο ισραηλινοαμερικανικό πόλεμο των 12 ημερών, τον περασμένο Ιούνιο, είναι πολύ πιο σκληρό καρύδι για τα δόντια του από ό,τι ήταν το Ιράκ του Σαντάμ Χουσείν και, βέβαια, το Αφγανιστάν των Ταλιμπάν για τα δόντια του Τζορτζ Μπους τζούνιορ.

Ούτε οι πιο αφελείς και αστοιχείωτοι δεν μπορούν να καταπιούν το γελοίο πρόσχημα των Αμερικανών ότι στόχος του νέου πολέμου είναι να μην αποκτήσει το Ιράν πυρηνικά όπλα. Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν δεν το ξεκίνησαν ο Χομεϊνί και οι επίγονοί του, αλλά ο Σάχης Ρεζά Παχλαβί, με την αμέριστη στήριξη των ΗΠΑ. Η ιρανική ηγεσία υπέγραψε συμφωνία για τον περιορισμό και τον αυστηρό διεθνή έλεγχο του προγράμματος το 2015, επί κυβέρνησης Ομπάμα. Η συμφωνία τηρήθηκε από πλευράς Ιράν στο ακέραιο, όπως βεβαίωναν οι διεθνείς επιθεωρητές. Ήταν ο Τραμπ εκείνος που απέσυρε τις ΗΠΑ μονομερώς από τη διεθνή συμφωνία το 2018, παρά την αντίθεση όλων των άλλων μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γερμανίας. Μετά τους βομβαρδισμούς του Ιουνίου, ο Τραμπ έλεγε ότι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν «αφανίστηκε ολοσχερώς» και οι μυστικές υπηρεσίες του βεβαίωναν ότι παρέμενε όλους αυτούς τους μήνες ανενεργό.

Στις διαπραγματεύσεις των προηγούμενων εβδομάδων- ένα προπέτασμα καπνού μέχρι να συγκεντρώσουν οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί τις δυνάμεις τους για τον πόλεμο- ο Τραμπ έθετε, πέραν του πυρηνικού προγράμματος, δύο αξιώσεις που ανταποκρίνονταν στις μαξιμαλιστικές αξιώσεις του Ισραήλ: να διακόψει το Ιράν κάθε υποστήριξη σε συμμαχικές σιιτικές δυνάμεις στη Μέση Ανατολή (Χεζμπολάχ, Χαμάς, Χούθι, ιρακινές πολιτοφυλακές) και να περιορίσει το βεληνεκές των βαλλιστικών του πυραύλων ώστε να μην μπορεί να πλήξει το Ισραήλ. Ειδικά το δεύτερο, μόνο μια κυβέρνηση κουίσλινγκ, όπως του γιου του Σάχη που είναι μαριονέτα της Μοσάντ, θα μπορούσε να το αποδεχθεί. Ελλείψει αξιόμαχης αεροπορίας και ισχυρής αντιαεροπορικής άμυνας, οι βαλλιστικοί πύραυλοι του Ιράν είναι το μόνο υπολογίσιμο μέτρο αποτροπής του Ιράν απέναντι στο οπλισμένο με πυρηνικά όπλα Ισραήλ, για τα οποία κανένας στη Δύση δεν έχει πρόβλημα. Το Ιράν βομβαρδίζεται ανηλεώς γιατί, υποτίθεται, μπορεί κάποτε να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, αλλά το Ισραήλ, ένα κράτος που στιγματίστηκε στο διηνεκές με τη γενοκτονία της Γάζας, μπορεί να διαθέτει πυρηνικά χωρίς να ιδρώνει το αυτί κανενός.

Ο βασικός στόχος αυτού του πολέμου δεν είναι ούτε το πυρηνικό, ούτε το βαλλιστικό πρόγραμμα του Ιράν, αλλά η αλλαγή καθεστώτος, ώστε να εκλείψει η τελευταία υπολογίσιμη κρατική δύναμη στη Μέση Ανατολή που αντιστέκεται στον ιμπεριαλισμό και τον σιωνισμό. Το είπαν ξεκάθαρα σήμερα τόσο ο Νετανιάχου όσο και ο Τραμπ, ο οποίος πρώτη φορά το διακήρυξε στις 13 Ιανουαρίου, στον απόηχο των μεγάλων αντικαθεστωτικών διαδηλώσεων που πυροδοτήθηκαν από την οικονομική κρίση και βάφτηκαν στο αίμα. Τότε, όπως και σήμερα, είχε καλέσει τους διαδηλωτές «να καταλάβουν τους κρατικούς θεσμούς», ενώ η Μοσάντ και ο πρώην διοικητής της CIA Μάικ Πομπέο ομολογούσαν ανοιχτά, σε αναρτήσεις τους, την επί τόπου παρέμβαση πρακτόρων τους για την απαγωγή του λαϊκού, αντικαθεστωτικού κινήματος προς όφελός τους.

Εκείνη τη στιγμή, ο Τραμπ βρισκόταν ακόμη υπό την επήρεια της μέθης που του είχε προκαλέσει η αναπάντεχα εύκολη απαγωγή του Νικολάς Μαδόυρο με την πειρατική επιδρομή στη Βενεζουέλα και είχε βάλει στο στόχαστρο, ως επόμενους στόχους την Κούβα και το Ιράν. Οι πιο θερμοκέφαλοι σύμβουλοί του, όπως ο Λίντσεϊ Γκράχαμ, και το βαθύ κράτος κολάκευαν τη ματαιοδοξία του, λέγοντάς του ότι είχε τη χρυσή ευκαιρία να ξεμπερδεύει με τη χώρα του Φιντέλ και του Τσε και να υποτάξει μια μεγάλη χώρα με τεράστια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου όπως το Ιράν, για να περάσει στην Ιστορία ως ο Αμερικανός πρόεδρος που πέτυχε εκεί που είχαν αποτύχει τόσοι και τόσοι προκάτοχοί του.

Και στις τρεις περιπτώσεις (Βενεζουέλα, Κούβα, Ιράν) η Αμερική εφάρμοσε τη συνταγή του Ρίτσαρντ Νίξον. Αμέσως μετά τη νίκη της Λαϊκής Ενότητας Σοσιαλιστών- Κομμουνιστών στη Χιλή, το 1970, ο Νίξον συγκάλεσε σύσκεψη με τον Κίσινγκερ, τον αρχηγό της CIA και λίγους ακόμη επιτελείς του, όπου συνόψισε τη στρατηγική του στο σύνθημα: Make the economy scream! (Κάντε την οικονομία να ουρλιάξει). Το εμπάργκο και η αποδιοργάνωση της οικονομίας θα δημιουργούσαν ιδανικές προϋποθέσεις για κοινωνική αναστάτωση, λαϊκές αντιδράσεις, ρήγμα στο στρατό και, τελικά, πραξικοπηματική ανατροπή της ανεπιθύμητης εξουσίας. Ο σημερινός υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Σκοτ Μπέσεντ καμάρωνε, στο Νταβός, ότι με τις συντριπτικές κυρώσεις η κυβέρνησή του δημιούργησε τις συνθήκες που επέτρεψαν την έκρηξη των διαδηλώσεων, από τον περασμένο Δεκέμβριο.

Ένα πρόσθετος παράγοντας που πρέπει να υπολογιστεί είναι η μεγάλη συμφωνία αγοράς ρωσικών οπλικών συστημάτων που συνομολόγησε το Ιράν μετά τον πόλεμο του περασμένου Ιουνίου. Ρεπορτάζ στον διεθνή Τύπο αναφέρουν ότι οι Ιρανοί θα αγοράσουν 48 μαχητικά αεροσκάφη τελευταίας γενεάς (Su-35A) και συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας (μέχρι τώρα, οι Ρώσοι δεν τους έχουν δώσει S-400, όπως έκαναν με την Τουρκίαμ, για να κρατάνε ισορροπίες με το Ισραήλ). Επομένως, λογικό είναι οι Ισραηλινοί, και το κράτος- πελάτης τους, οι ΗΠΑ, να εκτιμούν ότι το παράθυρο ευκαιρίας δεν θα είναι για πολύ ακόμη ανοικτό.

Τη στιγμή που μιλούν τα όπλα, οι προβλέψεις είναι άκρως επισφαλείς. Γεγονός είναι ότι το Ιράν είναι μια τεράστια χώρα 93 εκατομμυρίων ανθρώπων, με έκταση 4,5 φορές μεγαλύτερη από τη Γερμανία και με τεράστιους ορεινούς όγκους που καθιστούν εξαιρετικά δύσκολες τις επιχειρήσεις χερσαίων δυνάμεων στο έδαφός του. Ο Τραμπ θα ήθελε να χρησιμοποιήσει, αντί για boots on the ground (χερσαίες δυνάμεις) τους Ιρανούς διαδηλωτές, αλλά οι κινητοποιήσεις είχαν περιοριστεί σε σποραδικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας στα πανεπιστήμια και είναι πολύ αμφίβολο αν αναζωπυρωθούν όταν η χώρα βομβαρδίζεται από εξωτερικούς εχθρούς. Άλλωστε οι Ιρανοί ξέρουν ότι οι Αμερικανοί τους βομβάρδιζαν όχι μόνο επί ισλαμικού καθεστώτος, αλλά και επί του αστού δημοκράτη Μοσαντέκ, ο οποίος είχε την κακή ιδέα να εθνικοποιήσει τα πετρέλαια, το 1953, όπως γνωρίζουν ότι υποστήριξαν αναφανδόν το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεϊν στον ολέθριο, οκταετή πόλεμο που τους εξαπέλυσε αναίτια, τη δεκαετία του 1980.

Όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές, ΗΠΑ και Ισραήλ εξαπέλυαν σαρωτικούς βομβαρδισμούς με στόχο τη δολοφονία της ανώτατης πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας και την αποδυνάμωση του ιρανικού οπλοστασίου. Οι υπερασπιστές των δικαιωμάτων των γυναικών του Ιράν απέναντι στους μουλάδες είχαν μια πρώτη επιτυχία όταν 85 κορίτσια του Δημοτικού σκοτώθηκαν από βομβαρδισμό. Από την πλευρά του, το Ιράν απαντά με βομβαρδισμούς του Ισραήλ και αμερικανικών βάσεων σε Μπαχρέιν, Κατάρ, Εμιράτα, Σαουδική Αραβία και Κουβέιτ. Η απειλή ενός μεγάλου περιφερειακού πολέμου παραμένει πιθανή.

Εάν το καθεστώς δεν καταρρεύσει εκ των έσω και αντέξει το πρώτο σοκ, για να ακολουθήσει μια παρατεταμένη σύγκρουση, με αντίκτυπο στις διεθνείς αγορές καυσίμων (ειδικά αν κλείσουν τα Στενά του Ορμούζ), αυτό θα ήταν ο μεγαλύτερος εφιάλτης για τον Τραμπ, ενόψει των εκλογών για το Κογκρέσο, τον Νοέμβριο. Από την άλλη, αν υπάρξει κατάρρευση, δεν είναι καθόλου σαφές ποια πολιτική εναλλακτική λύση μπορούν να επιβάλουν οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί, χωρίς τον κίνδυνο να μετατραπεί το Ιράν σε μια γεωπολιτική μαύρη τρύπα στην καρδιά της Ευρασίας, ένα αποτυχημένο κράτος που θα εξάγει πρόσφυγες και τρομοκρατία σε μαζική κλίμακα, στην Ευρώπη και γενικά στη Δύση. Ο πόλεμος στο Ιράκ έβγαλε το Ισλαμικό Κράτος, ο πόλεμος στο Ιράν δεν μπορούμε καν να διανοηθούμε τι θα μπορούσε να γεννήσει.

Κανένα σοβαρό ευρωπαϊκό κράτος δεν στάθηκε στο πλευρά του Τραμπ και του Νετανιάχου σε αυτόν τον πόλεμο. Ακόμη και η Βρετανία δήλωσε ότι δεν έχει καμία συμμετοχή και ότι οι βάσεις της στην Κύπρο δεν θα χρησιμοποιηθούν εναντίον του Ιράν. Μόνο η κυβέρνηση Μητσοτάκη, με ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών, ουσιαστικά ευλόγησε τον πόλεμο, λέγοντας ότι προϋπόθεση για την ειρήνη είναι «να ελεγχθεί το πυρηνικό και το βαλλιστικό πρόγραμμα του Ιράν», ενώ η βάση της Σούδας φιλοξένησε το αεροπλανοφόρο Τζέραλντ Φορντ καθ’ οδόν προς το Ισραήλ και ο Νετανιάχου καμάρωνε για το «εξάγωνο συμμάχων» που έχει φτιάξει, με την Ελλάδα σε περίοπτη θέση. Εύχεται κανείς να μην εξελιχθούν όλα αυτά πολύ άσχημα για την Κρήτη και για όλη την Ελλάδα. Σε κάθε περίπτωση, είναι ώρα να ακουστεί πολύ δυνατά η φωνή όλων όσοι αισθάνονται ντροπή και οργή, όσοι θέλουν να φωνάξουν: ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ!

«Οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί δεν δημιουργούν φιλικά καθεστώτα»

Ο καθηγητής πολιτικών επιστημών στο πανεπιστήμιο του Σικούγου, Ρόμπερτ Πέιπ, εξηγεί γιατί οι από αέρος επιθέσεις σχεδόν ποτέ δεν επιφέρουν το αποτέλεσμα που επιθυμεί ο επιτιθέμενος.

«Μάθημα 1: Η αεροπορική δύναμη σπάνια οδηγεί σε φιλική αλλαγή καθεστώτος.
Από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεκάδες βομβαρδισμοί έχουν προσπαθήσει να εξαναγκάσουν κυβερνήσεις από τον αέρα. Καμία δεν εγκατέστησε ηγέτες πιο συνεργάσιμους με τον επιτιθέμενο. Οι βομβαρδισμοί μπορούν να καταστρέψουν στόχους. Δεν αναδιαμορφώνουν αξιόπιστα την πολιτική.
Μάθημα 2: Η εξωτερική επίθεση ενώνει το καθεστώς και το έθνος.
Οι βομβαρδισμοί αλλάζουν την πολιτική μιας χώρας. Ακόμη και οι άνθρωποι που δεν συμπαθούν τους ηγέτες τους δεν θέλουν να συμμαχήσουν με έναν ξένο επιτιθέμενο. Αν το Ιράν δολοφονούσε τον Τραμπ, οι Δημοκρατικοί θα ευχαριστούσαν την Τεχεράνη; Ή θα ενώνονταν με την ηγεσία τους;
Μάθημα 3: Τα αντίποινα έρχονται είναι συχνά με καθυστέρηση και ασύμμετρη μορφή.
Τα κράτη και οι ομάδες σπάνια ανταποκρίνονται στο χρονοδιάγραμμα του επιτιθέμενου. Οι αντιδράσεις μπορεί να έρθουν μήνες ή χρόνια αργότερα — μέσω αντιπροσώπων, τρομοκρατίας, επιθέσεων κυβερνοχώρου ή περιφερειακής κλιμάκωσης. Η πρόσκαιρη ηρεμία δεν σημαίνει μακροπρόθεσμη σταθερότητα».

Η ΕΕ συνυπεύθυνη λέει η Αλμπανέζε

Ευθεία επίθεση στην πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν για την στήριξη που παρείχε στην αμερικανο-ισραηλινή επίθεση στο Ιράν, πραγματοποίησε η ειδική εισηγήτρια του ΟΗΕ για τα Παλαιστινιακά Εδάφη, Φραντσέσκα Πάολα Αλμπανέζε. Αντί για την αμερικανική επίθεση (την οποία αποκάλεσε «εξελίξεις» η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν καταδίκασε το Ιράν για τα αντίποινα που πραγματοποίησε σε αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις.

Αλμπανέζε: «Ποιες εξελίξεις; Την επιθετικότητα των ΗΠΑ και του Ισραήλ; Τις σφαγές δεκάδων αμάχων; Τον κίνδυνο αντιποίνων από το Ιράν;
Το να επικαλείσαι την πυρηνική ασφάλεια ενώ υποστηρίζεις πολιτικές που θέτουν σε κίνδυνο εκατομμύρια ανθρώπους δεν είναι ηγεσία: είναι κλιμάκωση. Ας δουν οι πολίτες της ΕΕ τι υπογράφεται στο όνομά τους».

Ταρίκ Αλί: Το Ιράν έκανε τα πάντα για μια συμφωνία

Στο πρώτο του σχόλιο μετά την έναρξη των αμερικανο-ισραηλινών επιχειρήσεων ο Ταρίκ Αλί αναφέρει ότι το Ιράν ήταν απελπισμένο για μια συμφωνία. Η απόφαση της επίθεσης όμως είχε ήδη ληφθεί.

«Η επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν είναι μια ξεκάθαρη ιμπεριαλιστική προσπάθεια να καταστρέψουν τη χώρα διαιρώντας την και να εξασφαλίσουν ότι η κυριαρχία της θα βρίσκεται πλέον στα χέρια της Ουάσιγκτον. Κάθε δικαιολογία είναι ψέμα. Ο Τραμπ και ο Ισραηλινός όρχις του το γνωρίζουν αυτό, όπως το γνωρίζουν και οι ηγέτες της ΕΕ και ο πολιτικά εξουδετερωμένος Στάρμερ στο Λονδίνο.

Το Ιράν ήταν τόσο απελπισμένο για μια συμφωνία που ήταν διατεθειμένο να κάνει σχεδόν τα πάντα. Δεν ήταν διατεθειμένο να παραδώσει τον Χαμενεΐ και, σε κάθε περίπτωση, ο Νετανιάχου είχε δεσμευτεί να καταστρέψει και να «αναδημιουργήσει» το Ιράν.

Λόρδος Ρίκετς (πρώην πρόεδρος της κοινής επιτροπής πληροφοριών του Ηνωμένου Βασιλείου): «Τίποτα από όλα αυτά… δεν είναι σε καμία περίπτωση νόμιμο με τον τρόπο που θα αναγνώριζε το Ηνωμένο Βασίλειο. Δεν υπήρχε πραγματικά καμία άμεση απειλή για τις ΗΠΑ… αυτή είναι μια ενέργεια που επέλεξαν να αναλάβουν ή στην οποία παρασύρθηκαν από τους Ισραηλινούς».

Τα ψέματα του Τραμπ δεν είναι καν πρωτότυπα. Ο Μπους ο νεότερος τα χρησιμοποίησε λίγο πριν τον πόλεμο στο Ιράκ. Η ιδέα ότι το Ιράν σχεδιάζει να χτυπήσει με πυραύλους τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι γελοία, όπως και η ιδέα ότι απέχει λίγες εβδομάδες από την απόκτηση πυρηνικών όπλων.

Η Βρετανία ΔΕΝ πρέπει να επιτρέψει τη χρήση των αμερικανικών βάσεων στη χώρα. Ο Χιθ, πρωθυπουργός των Τόρις, το έκανε πριν από μερικές δεκαετίες. Καθώς έρχονται νέα για αντεπιθέσεις του Ιράν σε αμερικανικές βάσεις στην περιοχή και περισσότερα ψέματα από τον Τραμπ για να καλύψει την αλήθεια, είναι δύσκολο να πούμε ποιες θα είναι οι άμεσες συνέπειες».