Μπένετ Λαπίντ Αμπάς Ισραήλ συνασπισμός κυβέρνηση
Γιαΐρ Λαπίντ (αριστερά), Ναφτάλι Μπένετ (κέντρο) και Μανσούρ Αμπάς (δεξιά), σε φωτογραφία που δημοσίευσαν έπειτα από τη συμφωνία τους για τη δημιουργία κυβερνητικού συνασπισμού, αργά το βράδυ της Τετάρτης.

Επαναλάβετε μετά από μένα: Ο Μπένετ εγκαθιδρύει ένα κράτος-απαρτχάιντ

Του Gideon Levy για την Haaretz

Μετάφραση: BDS Greece

Ο αρχισυντάκτης της Haaretz Αλούφ Μπεν μας παρείχε χθες σε άρθρο του μια λεπτομερή ανάλυση των πρώτων 100 ημερών του Ναφτάλι Μπένετ στον πρωθυπουργικό θώκο. Σε αντίθεση με τη σέχτα – όλων εκτός του Μπίμπι – η οποία έχει ερωτευτεί με τον εαυτό της και δεν σταματά να εκχύνει για την αλλαγή στυλ που έχει εισάγει ο Μπένετ – πώς παινεύει τους υπουργούς του και πώς δεν ακούμε τίποτα από τα μέλη της οικογένειάς του – ο Αλούφ Μπεν δικαίως προσπέρασε το στυλ, στο οποίο έχουν όλοι γαντζωθεί τώρα εκστατικά, και μπήκε κατευθείαν στο νόημα: «[ο Μπένετ] βηματίζει αργά και αποφασιστικά προς ένα κράτος εκατομμυρίων Παλαιστινίων υπηκόων».

Ωστόσο, ο Μπένετ δεν δημιουργεί μόνο «ένα κράτος». Δημιουργεί ένα κράτος-απαρτχάιντ. Η λέξη «απαρτχάιντ» θα πρέπει τώρα να εμφανίζεται σε κάθε κείμενο. Απαρτχάιντ θα είναι το δεύτερο όνομα του Ισραήλ, τουλάχιστον από τη στιγμή που ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι δεν ενδιαφέρεται καθόλου για μια συμφωνία ειρήνης με τους Παλαιστινίους και ότι η κατοχή είναι αιώνια κατά την άποψή του.

Θα πρέπει ωστόσο να του αναγνωρίσουμε ότι λέει αλήθεια: έθεσε ένα τέλος στην μασκαράτα μιας ειρηνευτικής διαδικασίας που δεν ήταν ποτέ διαδικασία και δεν είχε ποτέ ως στόχο την ειρήνη. Ο προκάτοχός του κάποτε μουρμούρισε κάτι για «δυο κράτη», μια προοπτική που τώρα έχει και αυτή χαθεί. Mια θετική εξέλιξη.

Ο Μπένετ δήλωσε επίσης ότι δεν σκοπεύει να συναντήσει τον Παλαιστίνιο Πρόεδρο Μαχμούντ Αμπάς. Κι αυτό για καλό είναι. Ποιο είναι το νόημα μιας ακόμα φωτογράφησης που ποτέ και το ξαναλέω ποτέ δεν επιδίωκε να βρεθεί μια δίκαιη λύση. Ο μόνος σκοπός τους ήταν να καλοπιάσουν τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους, ώστε να αφήσουν το Ισραήλ να συνεχίσει να εδραιώνει την κατοχή, να χτίζει περισσότερους εποικισμούς και να διεξάγει εθνοκαθάρσεις σε μεγαλύτερο τμήμα του εδάφους. Ποιο είναι το νόημα των διακηρύξεων σχετικά με μια λύση δυο κρατών, για την οποία δεν υπήρξε ειλικρινής ούτε ένας πρωθυπουργός, εάν μπορούμε τώρα να μιλάμε για «ένα κράτος» χωρίς να ενοχλούμε κανέναν; Αυτό ήταν και το σημαντικότερο που παρατήρησε ο Μπεν: ο Μπένετ είναι ο πρώτος που το κάνει χωρίς να ενοχλείται κανείς.

Το ειρηνευτικό στρατόπεδο του Ισραήλ και ο υπόλοιπος κόσμος αγκαλιάζουν τον ιδρυτή αυτού του απαρτχάιντ που σκοπεύει να δολοφονήσει με το γάντι το όνειρο των Παλαιστινίων και το λέει κιόλας. Όχι ότι το όνειρο δεν ήταν ήδη νεκρό, αλλά τώρα είναι αδύνατο πια να το ονειρευτεί κανείς.

Το «απαρτχάιντ» πρέπει να ειπωθεί ανοιχτά, όχι για τη λυρική ομορφιά της λέξης, αλλά ως γροθιά στο πρόσωπο του κόσμου που ασπάζεται τον Μπένετ. Οι πρόεδροι της Αμερικής και της Αιγύπτου σπεύδουν να αγκαλιάσουν αυτόν τον νέο πρωθυπουργό που «δεν είναι Νετανιάχου», αλλά κάποιος πρέπει να τους θυμίσει ποιον αγκαλιάζουν. Αρκετοί ηγέτες αυτού του κόσμου, μεταξύ των οποίων και ο δικός μας Γιτζάκ Ράμπιν, επικρότησαν τον Νοτιοαφρικανό πρωθυπουργό Τζον Βόρστερ, για να το μετανιώσουν μετά και να ντραπούν για αυτό. Τώρα ο κόσμος αγκαλιάζει τον Μπένετ, έναν προσηνή, ταπεινό πραγματιστή, έναν ταλαντούχο και λογικό άνθρωπο, χωρίς να βλέπουν αυτό που κρύβεται πίσω από τον άνθρωπο που αγκαλιάζουν.

Λοιπόν, αγαπητοί μου Ευρωπαίοι, Άραβες και Αμερικανοί, σας έχει πάρει τα μυαλά ένα ορκισμένος οπαδός του απαρτχάιντ. Μη γελιέστε. Θα πρέπει να τον πιστέψετε όταν λέει ότι δεν έχει καμία πρόθεση να επιτρέψει τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους.

Ποια είναι ωστόσο τα δικά σας συμπεράσματά, όλων εσάς των θαυμαστών του Μπένετ; Ότι αντί για ένα ενιαίο παλαιστινιακό κράτος σκοπεύει να τους δώσει δυο κράτη; Ή μήπως ιθαγένεια, ίσα δικαιώματα και μια ψήφο για κάθε άτομο σε ένα ενιαίο κράτος; Ποιος πιστεύετε ότι είναι ο στόχος του, αν δεν είναι ένα σύγχρονο κράτος απαρτχάιντ; Ποια θα είναι η τελευταία παρτίδα του φίλου σας, αν δεν είναι η δημιουργία μιας Νοτίου Αφρικής, ενός κράτους απαρτχάιντ σε άλλη μορφή;

Ο κόσμος είναι αντιμέτωπος με μια πρόκληση. Οποιοδήποτε αγκάλιασμα του Μπένετ, είναι και αγκάλιασμα του απαρτχάιντ. Δεν μπορούν να κρυφτούν όλα πίσω από την προσωπίδα της ευγνωμοσύνης που ξεφορτωθήκαμε τον Νετανιάχου. Η εθελοτυφλία και η εξαπάτηση πρέπει να σταματήσουν. Ακριβώς επειδή ο Μπένετ είναι τόσο ευσεβής, ταπεινός και ταλαντούχος, πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά και να πούμε. Εάν όχι δυο κράτη, τότε ένα κράτος. Εάν όχι δημοκρατία, τότε απαρτχάιντ.

Ο Μπένετ επέλεξε το απαρτχάιντ. Θα πρέπει να υπάρχει ένα τίμημα για αυτό, στον κόσμο πέρα από το Ισραήλ.

Πόσο συγκινητικό ήταν όταν τον είδαμε να ζητάει δημοσίως συγγνώμη στην οικογένεια ενός ισραηλινού στρατιώτη, του Barel Hadaria Shmueli. Πόσο σοκαριστικό και ανησυχητικό είναι το όραμά του για 5 εκατομμύρια ανθρώπους που είναι καταδικασμένοι να ζήσουν ως άνθρωποι δεύτερης κατηγορίας για πάντα. Αυτό τον άνθρωπο αγκαλιάζετε Τζο Μπάιντεν, Άνγκελα Μέρκελ και Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι; Ε, κόσμε, έχεις ξυπνήσει;