Του Άρη Χατζηστεφάνου για το Sputnik
Υπάρχει ένας εύκολος τρόπος να διακρίνεις έναν στρατηγό ή έναν μεγάλο διπλωμάτη από έναν φαντάρο: Οι πρώτοι συμμετέχουν στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων ενώ ο τελευταίος βλέπει μόνο το πεδίο της μάχης, στο οποίο συνήθως αφήνει την τελευταία του πνοή.

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς την ελληνική κυβέρνηση, η οποία δεν προσκλήθηκε καν στις διαπραγματεύσεις για το μέλλον της Λιβύης, στη θέση του στρατηγού. Από τη στιγμή, όμως, που υποσχέθηκε την αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή, μπορεί εύκολα να τη φανταστεί κανείς στη θέση του στρατιώτη.

Φυσικά, η ίδια η διάσκεψη απέτυχε ουσιαστικά στους στόχους της, αρκούμενη στη δημιουργία επιτροπών και σε προτροπές αυτοσυγκράτησης προς όλες τις πλευρές, χωρίς ουσιαστική σημασία και, κυρίως, χωρίς μηχανισμούς επιβολής.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ.