του Έκτορα-Ξαβιέ Δελαστίκ
Βρεθήκαμε στην πανελλήνια πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ «CoExistence My Ass», στον κινηματογράφο Studio New Star Art Cinema, με παρουσίαση της ταινίας από τον κωμικό Χριστόφορο Ζαραλίκο και ομιλίες δημοσιογράφων του Journalists’ Network For Palestine-Greece πριν την προβολή. Είναι πραγματικά δύσκολο να γράψει κανείς για ένα ντοκιμαντέρ που περιγράφει το βίωμα του Παλαιστινιακού ζητήματος μέσα από τα μάτια μιας Ισραηλινής κωμικού. Παρ’ όλα αυτά, πρέπει.
Ο τίτλος έχει αποδοθεί στα ελληνικά ως «Συνύπαρξη, Λέμε Τώρα». Μια πιο ακριβής μετάφραση θα ήταν «Συνύπαρξη του κώλου». Αλλά αν θέλαμε να μεταφράσουμε το συναίσθημα που μεταφέρει ο ιδιωματισμός, θα έπρεπε να πούμε «Συνύπαρξη, παπάρια μάντολες». Αυτό ακριβώς είναι και το θέμα του ντοκιμαντέρ.
Τα πρώτα βήματα της Νόαμ Σούστερ Ελιασσί (Noam Shuster-Eliassi) έγιναν σε μια κολεκτιβιστική κοινότητα με το όνομα Neve Shalom/Wāħat as-Salām, το οποίο μεταφράζεται σε «Όαση της Ειρήνης». Μια νησίδα εθελοντικής συμβίωσης Παλαιστινίων και Οσραηλινών, η οποία ακριβώς γι αυτό το χαρακτήρα της έγινε αγαπημένο μέρος αυτοπροβολής διεθνών προσωπικοτήτων που ήθελαν να δείξουν συμφιλιωτικό προφίλ.
Τα επόμενα βήματά της ήταν αυτό που ειρωνικά περιγράφει ως «το όνειρο ενός ανθρώπου που θέλει να δουλέψει για την ειρήνη, δηλαδή δουλειά στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών». Μια ευτυχισμένη στιγμή στη ζωή της την οποία αποδομεί λίγο αργότερα, λέγοντας πως «Στον Ο.Η.Ε., επηρρέασα ίσως είκοσι άτομα. Έκανα ένα αστείο με ένα μονάρχη και το είδαν εκατομμύρια». Στο ντοκιμαντέρ άλλωστε εκτυλίσσονται παράλληλα η ζωή της, το παλαιστινιακό ζήτημα και ένα stand-up comedy που συνενώνει αυτά τα δύο.
Οι ομιλίες των δημοσιογράφων του JNFP-Greece, Λαμπρινής Θωμά, Ηλία Σκυλλάκου, Γιώργου Τσιάρα και Άρη Χατζηστεφάνου πριν την προβολή, αναδεικνύουν ακριβώς την αναγκαιότητα να υπάρξει και να διαδοθεί αυτό το ντοκιμαντέρ. Δεν γνωρίζουμε αραβικά. Δεν γνωρίζουμε εβραϊκά. Η πραγματικότητα την οποία καταναλώνουμε είναι προσεκτικά επιμελημένη από τους ανθρώπους που παρεμβάλλονται. Επιμελημένη από τα μεγάλα ενημερωτικά συγκροτήματα και τις Πρεσβείες, οι οποίες έχουν άμεση σύγκρουση συμφερόντων και οικονομικά οφέλη από την προώθηση ή εξαφάνιση της κάθε φωτογραφίας, του κάθε βίντεο, της κάθε άποψης, του κάθε ονόματος.
Και αυτό ακριβώς είναι το σημαντικότερο ίσως σημείο της ταινίας. Η ευθεία καταγραφή των προσωπικών ιστοριών. Του τρόπου με τον οποίο κάθε πολίτης του Ισραήλ θα έρθει σε επαφή με το δίλημμα της στρατιωτικής θητείας σε ένα στρατό κατοχής. Το γεγονός ότι κάθε εκτεταμένη ισραηλινή οικογένεια είχε ή έχει μια προσωπική ιστορία σε σχέση με την κατοχή και τη γενοκτονία. Το γεγονός ότι μια κοινωνία που δρα ως κατοχική δύναμη παράγει αντίστοιχη «δημοκρατία» στο εσωτερικό της. Το γεγονός ότι οι Παλαιστίνιοι είναι συχνά συνεργάτες, γείτονες και φίλοι. Το συλλογικό πένθος που μετατράπηκε εν μία νυκτί σε λευκή επιταγή στην κυβέρνηση Νετανιάχου για στρατιωτικές ενέργειες. Τη φωνή ενός παιδιού θαμμένου κάτω από βομβαρδισμένο σπίτι στην Παλαιστίνη, το οποίο ζητούσε να το αφήσουν τελευταίο για να απεγκλωβίσουν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του από τα χαλάσματα.
Τον Μπεν Γκβιρ (νυν Υπουργό Εσωτερικών) με πιστόλι στο χέρι να ωθεί τις δυνάμεις της Τάξης να πυροβολήσουν Παλαιστίνιους διαδηλωτές. Ισραηλινούς skinheads να ψάχνουν Παλαιστίνιους να τους λιντσάρουν μπροστά στην κάμερα.
Και την προσπάθεια της Νόαμ να χωρέσει αυτά τα βιώματα σε μικρές κωμικές εμφανίσεις. Την άρνηση της κωμωδίας να στρογγυλέψει και κυρίως την άρνησή της να σωπάσει.
