του Άρη Χατζηστεφάνου | Εφημερίδα των Συντακτών
Η δεξιά κριτική στον σιωνισμό όχι μόνο δεν ενδιαφέρεται για τους Παλαιστινίους, αλλά τους αντιμετωπίζει με τη γνωστή ισλαμοφοβική εχθρότητα απέναντι σε κάθε μουσουλμάνο.
Για τουλάχιστον μία δεκαετία οι διασημότεροι αντισημίτες, ακροδεξιοί και νεοναζί του πλανήτη τάχθηκαν αναφανδόν υπέρ του Ισραήλ, στο οποίο αναγνώριζαν το όραμά τους για ένα αυταρχικό, μιλιταριστικό και ενίοτε θρησκόληπτο κράτος. Τους τελευταίους μήνες όμως ένα διόλου αμελητέο τμήμα των υποστηρικτών του Τραμπ ανέκρουσε πρύμναν προκαλώντας πολιτικό σεισμό στην ακροδεξιά πολυκατοικία.
«Είναι σαν να προσπαθείς να κλείσεις ένα κοπάδι γάτες σε ένα σακί ενώ παράλληλα συναρμολογείς ένα αεροπλάνο εν πτήσει». Μια «ελαφρά» δόση ανησυχίας ήταν μάλλον εμφανής στα λεγόμενα του Λουκ Μουν, εκ των συνδιοργανωτών ενός συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε πριν από μερικές ημέρες στην Ουάσινγκτον με τίτλο «Αναζήτηση και αντιμετώπιση του αντισημιτισμού στην πολιτική Δεξιά». Ένα τσούρμο ακροδεξιών και συνωμοσιολόγων οπαδών του Τραμπ με βασική συνδετική ουσία την τυφλή υποστήριξη στο Ισραήλ, επιχειρούσε να μιλήσει για τον ελέφαντα στο δωμάτιο της αμερικανικής Δεξιάς – το γεγονός ότι ένα σημαντικό κομμάτι της βάσης του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος θεωρεί την άνευ όρων στήριξη στο Τελ Αβίβ από επιβλαβή έως προδοτική για τα συμφέροντα των ΗΠΑ.
Το συνέδριο εντάσσεται στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας Project Esther –που έχει χαρακτηριστεί ένα από τα πολλά εργαλεία της προεδρίας Τραμπ για να επιτεθεί στην Αριστερά με πρόσχημα τον «αντισημιτισμό»– μια πρωτοβουλία που πρόσφατα βρήκε μιμητές και στην Ελλάδα. Όπως έχουν εξηγήσει όμως έντυπα από τους New York Times μέχρι την ισραηλινή Haaretz, το Project Esther δεν ασχολήθηκε ποτέ με τον αληθινό αντισημιτισμό της Δεξιάς. Τουλάχιστον μέχρι σήμερα.
Αν και οι συμμετέχοντες δεν ήθελαν να το παραδεχθούν δημόσια, αφορμή για τη συγκέντρωσή τους αποτέλεσε μια συνέντευξη που παραχώρησε πρόσφατα ο φιλοναζιστής αναλυτής και ινφλουένσερ, Νικ Φούεντες, στον δημοσιογράφο Τάκερ Κάρλσον – ο οποίος παραμένει ένας από τους σημαντικότερους εκφραστές της MAGA Αμερικής (Make America Great Again) ακόμη και μετά την αποχώρησή του από το δίκτυο Fox News. Αν και ο Κάρλσον κράτησε αποστάσεις από τον αντισημιτισμό του Φουέντες, και μόνο η πρόσκληση που του απηύθυνε αποτέλεσε μια προσπάθεια νομιμοποίησης του σύγχρονου ναζισμού και του αποκρουστικού αντισημιτισμού. Το σημαντικότερο όμως στοιχείο ήταν ότι δύο σημαντικές τάσεις της τραμπικής Δεξιάς εξέφρασαν δημόσια και με ιδιαίτερη σκληρότητα την αντίθεσή τους στο Ισραήλ. Και δεν ήταν οι μόνοι.
Λίγο πριν από τη δολοφονία του, ο φασίστας ινφλουένσερ Τσάρλι Κερκ (τον οποίο είχε την «τιμή» να γνωρίσει και ο Αδωνις Γεωργιάδης) είχε αρχίσει να ασκεί κριτική στον Νετανιάχου. Η ακροδεξιά συνωμοσιολόγος Κάντανς Οουενς αποχώρησε κακήν κακώς από τη δημοφιλή πλατφόρμα The Daily Wire, του επίσης ακροδεξιού Μπεν Σαπίρο, όταν άρχισε να ασκεί κριτική στο ισραηλινό λόμπι AIPAC. Είχαν προηγηθεί ανάλογες τοποθετήσεις από YouTubers όπως ο Τιμ Πουλ και από συνωμοσιολόγους όπως ο Τζακ Ποσομπιέκ και ο Μάικλ Τσέρνοβιτς.
Όπως εξηγούσαν οι συντάκτες του περιοδικού Jewish Currents, το φαινόμενο δεν είναι πρωτοφανές. Πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και το Ολοκαύτωμα η λεγόμενη Παλιά Δεξιά (Old Right) που αποτελούνταν από συντηρητικούς πολιτικούς των μεσοδυτικών Πολιτειών, Δημοκρατικούς του Νότου και libertarians καταδίκαζε τον σιωνισμό προτάσσοντας τον απομονωτισμό των ΗΠΑ. Μετά τον πόλεμο η συγκεκριμένη τάση περιθωριοποιήθηκε, μεταξύ άλλων γιατί το Ισραήλ αντιμετωπιζόταν από την Ουάσινγκτον σαν ανάχωμα προς την επιρροή της σοβιετικής επιρροής σε χώρες του Τρίτου Κόσμου. Η επιστροφή όμως του απομονωτισμού (έστω και σε ρητορικό επίπεδο) από τον Τραμπ επανέφερε στο προσκήνιο αυτή την κριτική προς τον σιωνισμό. Και φυσικά ήταν προφανές ότι θα λάμβανε και αποτρόπαια χαρακτηριστικά αντισημιτισμού τα οποία παρέμεναν καλά κρυμμένα στο DNA μεγάλου τμήματος της άκρας Δεξιάς.
Αν και –όπως συμβαίνει πάντα– ο φασιστικός λόγος χρησιμοποιεί και διαστρεβλώνει τη συνθηματολογία της Αριστεράς, το χάσμα ανάμεσα στις δύο δυνάμεις δεν θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερο. Η δεξιά κριτική στον σιωνισμό όχι μόνο δεν ενδιαφέρεται για τους Παλαιστινίους, αλλά τους αντιμετωπίζει με τη γνωστή ισλαμοφοβική εχθρότητα απέναντι σε κάθε μουσουλμάνο. Είναι χαρακτηριστικό ότι φωνές όπως ο Κάρλσον αναφέρονται συνήθως στο δράμα των «χριστιανών Παλαιστινίων» γνωρίζοντας ότι το ακροατήριό τους δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για μια γενοκτονία ανθρώπων με πιο σκούρο χρώμα δέρματος.
Σε όλο το φάσμα του δεξιού αντισιωνισμού τα επιχειρήματα είναι άλλοτε πολιτικά και αντισημιτικά (το Ισραήλ ελέγχει την αμερικανική κυβέρνηση), γεωπολιτικά (η Ουάσινγκτον βγαίνει ζημιωμένη από την άνευ όρων στήριξη στο Τελ Αβίβ), ενώ συχνά συνδυάζουν στοιχεία της οικονομίας με τον ρατσισμό (οι Αμερικανοί φορολογούμενοι δεν μπορούν να πληρώνουν ένα ξένο κράτος όταν μετανάστες «καταλαμβάνουν» τη χώρα μας). «Όχι λεφτά στην Ουκρανία, όχι λεφτά στο Ισραήλ μέχρι να σταματήσουμε την εισβολή στην Αμερική», έλεγε χαρακτηριστικά ο πρώην επικεφαλής στρατηγικού σχεδιασμού του Λευκού Οίκου, Στιβ Μπάνον. Η περίπτωση του Μπάνον, που ήξερε πάντα να αφουγκράζεται την ακροδεξιά βάση του Τραμπ, είναι ίσως ενδεικτική της στροφής που συντελείται. Ο ίδιος αν και υπήρξε σύμβουλος του βιαστή και μαστροπού Τζέφρι Επστίν, που όπως αποδείχθηκε διατηρούσε ανοιχτούς διαύλους με ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες και με τον πρώην πρωθυπουργό Εχούντ Μπάρακ, δεν δίστασε να κατέβει από το άρμα όταν αντιλήφθηκε την πολιτική μετατόπιση.
Οι τάσεις αυτές βέβαια δεν έχουν επηρεάσει ούτε κατ’ ελάχιστο τη φιλοϊσραηλινή στάση του πολιτικού κατεστημένου του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Το ερώτημα λοιπόν που προκύπτει είναι πώς θα καταφέρει ο Τραμπ να ισορροπήσει ανάμεσα στον δεξιό αντισιωνισμό που εμφανίζεται στην πολιτική του βάση και στη στήριξη στο Τελ Αβίβ την οποία απαιτεί η κορυφή. Το μόνο βέβαιο είναι ότι για όλους εμάς σε αυτή τη σύγκρουση ο εχθρός του εχθρού μας… είναι δύο φορές εχθρός μας.
