Διαβάστε στο UNFOLLOW 44:

«Φοροκαταιγίδα και άγριο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας», ρεπορτάζ του Λεωνίδα Βατικιώτη

«Τι αλλάζει στους πλειστηριασμούς ακινήτων», ρεπορτάζ της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου και του Κώστα Γυφτοδήμου

«Συλλογικές συμβάσεις; Μισθός 751 ευρώ; Θα αστειεύεστε βέβαια…», ρεπορτάζ του Γεράσιμου Λιβιτσάνου.

«Η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ και ο νέος αυριανισμός», ρεπορτάζ της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου και τουΑυγουστίνου Ζενάκου

«Οι υπουργοί με συστημικές περγαμηνές θα γίνουν κυνηγοί της διαπλοκής, ρεπορτάζ του Παναγιώτη Σωτήρη και του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου

«Η ζωή στη νέα αποικία: Η τρομερή υποταγή και η πονηρή υποτέλεια», άρθρο του Δημήτρη Παπανικολάου

«Το ορφανό ΟΧΙ και τα μνημονιακά κόμματα», ρεπορτάζ του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου

«Οι βάρβαροι: Σκέψεις για την συμφωνία της 12ης Ιουλίου», άρθρο του Πάρη Μπουρλάκη

«Τι αλλάζει στους πλειστηριασμούς ακινήτων», ρεπορτάζ της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου και του Κώστα Γυφτοδήμου

«Κοινωνική περιπλοκότητα, ρεαλισμός και η γκρίζα κοινοτοπία του συντηρητισμού: από τον Edmund Burkeως τους ημεδαπούς “ευρωπαϊστές”», άρθρο του Αλέξανδρου Κιουπκιολή

«Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ και τα παλαιά ΜΜΕ», ρεπορτάζ του Άρη Χατζηστεφάνου

«Η χρεοκοπία των ελίτ Ι. Το δημοψήφισμα ως διαδικασία αληθείας», άρθρο της Έφης Γιαννοπούλου και τουΓιάννη Ορέστη Παπαδημητρίου

 

Τα θέματα του UNFOLLOW 44 στο αφιέρωμα για το Μνημόνιο ΙΙΙ, αναλυτικά:

«Φοροκαταιγίδα και άγριο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας», ρεπορτάζ του Λεωνίδα Βατικιώτη. Σε νέα βάθη θα οδηγήσουν την ύφεση στην οποία παραπαίει η ελληνική οικονομία από το 2008, τα αντιλαϊκά μέτρα που ψήφισε η Βουλή στις 15 και 22 Ιουλίου, ενώ η συμφωνία που υπέγραψε η κυβέρνηση στις 13 Ιουλίου προβλέπει ένα τόσο άγριο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, που κανένας δεν θα φανταζόταν…

«Τι αλλάζει στους πλειστηριασμούς ακινήτων», ρεπορτάζ της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου και του Κώστα Γυφτοδήμου. Με ένα λιτό δελτίο τύπου στις 21 Ιουλίου 2015 η Ένωση Ελληνικών Τραπεζών ανακοίνωσε ότι «οι τράπεζες που λειτουργούν στην Ελλάδα θα συνεχίσουν, μέχρι τέλος του τρέχοντος έτους, να παρέχουν προστασία της πρώτης κατοικίας των δανειοληπτών με βάση το προϊσχύσαν νομοθετικό πλαίσιο (ν. 4224/2013)». Την ίδια μέρα, με βάση τις υποδείξεις των δανειστών, εισαγόταν στην ελληνική Βουλή για ψήφιση ο νέος Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας, που θα τεθεί σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2016, ανοίγοντας το δρόμο σε φαστ-τρακ διαδικασίες πλειστηριασμών κινητής και ακίνητης περιουσίας. Τι συμβαίνει τελικά με την πρώτη κατοικία; Υπάρχει προστασία για τα σπίτια όσων δεν έχουν να πληρώσουν;

«Συλλογικές συμβάσεις; Μισθός 751 ευρώ; Θα αστειεύεστε βέβαια…», ρεπορτάζ του Γεράσιμου Λιβιτσάνου. Το «πακέτο» αντεργατικών ρυθμίσεων που δεν τόλμησε να νομοθετήσει η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου ζητούν να εφαρμοστεί άμεσα οι δανειστές. Ακυρώθηκαν ήδη οι όποιες σκέψεις για αύξηση κατώτατου μισθού και επαναφοράς των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Σε μια ασφυκτική διαπραγμάτευση-ναρκοπέδιο οδηγείται η κυβέρνηση, από την οποία μόνον η άμεση χειροτέρευση της εργατικής νομοθεσίας μπορεί να προκύψει.

«Ασφαλιστικό σύστημα χωρίς κοινωνικό χαρακτήρα: ένα δείγμα “αριστερής” μνημονιακής βαρβαρότητας», ρεπορτάζ του Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου. Στην πλήρη κατεδάφιση του Κοινωνικού Ασφαλιστικού Συστήματος, όπως το γνωρίσαμε μεταπολεμικά, προχωρά η «κυβέρνηση της Αριστεράς» και των συμμάχων της, μέσω της ψήφισης των νέων προαπαιτούμενων μέτρων, που συνοδεύουν το τρίτο μνημόνιο.

«Αγροτικό μνημόνιο: Η διάλυση του πρωτογενή τομέα», ρεπορτάζ του Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου και τηςΝτίνας Ιωακειμίδου. Από το 1981, χρονιά ένταξης της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ, καταγράφεται συνεχής συρρίκνωση του πρωτογενή τομέα. Στο πλαίσιο των δεσμεύσεων που ανέλαβε η κυβέρνηση στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής της ευρωζώνης για την υπογραφή του νέου μνημονίου, ετοιμάζεται να επιβάλει νέα δυσβάστακτα βάρη στους ελληνες αγρότες και κτηνοτρόφους.

«Τι είναι ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας;», άρθρο του Αδάμ Γιαννίκου. Ο ESM είναι ένα από τα πιο πρόσφατα επεισόδια μιας ιστορικής εξέλιξης στην ευρωπαϊκή ήπειρο, όπου οι νικητές του Ψυχρού Πολέμου πραγματοποίησαν μια ιδέα τόσο παλιά όσο και η Ευρώπη: την οικονομική και νομισματική ενοποίηση. Η επικείμενη δανειακή σύμβαση της Ελλάδας θα είναι το τρίτο στη σειρά πρόγραμμα του ESM. Τι είναι, όμως, αυτός ο οργανισμός και πώς λειτουργεί;

 

Τα θέματα του UNFOLLOW 44 στο κύριο σώμα, αναλυτικά:

«Η ζωή στη νέα αποικία: Η τρομερή υποταγή και η πονηρή υποτέλεια», άρθρο του Δημήτρη Παπανικολάου. Τον τελευταίο καιρό μεγιστοποιείται –και σε συμβολικό επίπεδο– η αποικιοκρατική συνθήκη. Μαθαίνουμε, σιγά σιγά, να θεωρούμε φυσική μια αποικιοκρατική λογική που ορίζει τον δημόσιο βίο μας. Μήπως, όμως, υπάρχει μια τακτική, βγαλμένη από την ήττα και την απελπισία, που αποδέχεται τους κανόνες, αλλά διαρκώς υπονομεύοντάς τους, διαφωνώντας μ’ αυτούς, ψάχνοντας ανοίγματα, νέες συλλογικότητες και τη στιγμή της αντίστασης;

«Κοινωνική περιπλοκότητα, ρεαλισμός και η γκρίζα κοινοτοπία του συντηρητισμού: από τον Edmund Burkeως τους ημεδαπούς “ευρωπαϊστές”», άρθρο του Αλέξανδρου Κιουπκιολή. Η αποκήρυξη των μεγάλων συγκρούσεων και ρήξεων δεν είναι παρά μια πολύ λεπτά μεταμφιεσμένη προσπάθεια υπεράσπισης προνομίων και εξουσιών.

«Οι βάρβαροι: Σκέψεις για την συμφωνία της 12ης Ιουλίου», άρθρο του Πάρη Μπουρλάκη. Το πρώτο συμπέρασμα είναι πως έχει παραβιαστεί η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, η ουσία του Συντάγματος, του κοινωνικού συμβολαίου αυτού του κράτους με τον λαό, άρα απομένει μόνο το δικαίωμα για επανάσταση. Το δεύτερο είναι πως η Ελλάδα έγινε προτεκτοράτο. Όταν, όμως, στόχος των αντιπάλων είναι να καρατομήσουν ή να εκμαυλίσουν την ηγεσία μας, καλό είναι να μην τους κάνουμε τη χάρη…

«Η παραδοχή της ήττας και το “ορφανό” ΟΧΙ», άρθρο της Έφης Γιαννοπούλου. Τη μοιραία νύχτα της 13ης Ιουλίου 2015 το #thisisacoup ήταν το δεύτερο σε εμφάνιση hashtag παγκοσμίως. Στον διεθνή Τύπο, ακόμη και στον πλέον συστημικό, άρθρα διακηρύσσουν την αρχή του τέλους για την Ευρώπη, που μετατράπηκε σε έναν αυταρχικό, ολοκληρωτικό μηχανισμό και επιτέλεσε τελετουργικά την ταπείνωση ενός κράτους- μέλους της. Η Ελλάδα και η κυβέρνησή της ηττήθηκε, πρέπει όμως να προχωρήσει στην επόμενη μέρα.

«Μια κυβέρνηση που εφαρμόζει μνημόνιο δεν θα χτυπήσει ποτέ τη διαπλοκή», άρθρο του Αντώνη Μπρούμα. Μια κυβέρνηση χαρακτηρίζεται από το περιεχόμενο της πολιτικής που εφαρμόζει, όχι από τα στελέχη της ή το όνομα του κόμματος που τη σχηματίζει…

«Κάγκελα ξανά;», άρθρο του Old Boy. Αν είναι να γίνει κάτι από αντίδραση για τον σωρευμένο ζόφο και το αβίωτο των μνημονίων, ας γίνει έτσι, στα τυφλά. Η αποστολή του δημόσιου λόγου και του πολιτικού λόγου, όμως, είναι άλλη και δεν βλέπω πώς είναι δυνατόν να εξαντλείται σε αναθέματα για το πόσο πανάθλια είναι τα πράγματα…

«Η δεξιά του Κυρίου “μένει Ευρώπη”», άρθρο του Διονύσιου Καλιντέρη. H «γενιά του Erasmus», οι καταγγέλλοντες την «αντικειμενική συμπόρευση» ΣΥΡΙΖΑ και Χρυσής Αυγής, οι σε αγώνες κατά του «εθνολαϊκισμού» γηράσαντες, θα πρέπει να ξέρουν ότι τους συνδέει για πάντα με τον Ιερώνυμο, τον Άνθιμο και τον Αμβρόσιο το ότι την κρίσιμη ώρα βρέθηκαν μαζί τους στο ίδιο μετερίζι…

«Η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ και ο νέος αυριανισμός», ρεπορτάζ της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου και τουΑυγουστίνου Ζενάκου. Ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει από τη θέση που βρίσκεται τώρα, της βαθιάς πολιτικής κρίσης, να εξοκείλει στην ολοκληρωτική ανυποληψία – όχι μόνο λόγω της ανακολουθίας της κυβερνητικής πολιτικής, αλλά κυρίως για τον τρόπο υπεράσπισής της. Αν η αποδοχή και η εφαρμογή του μνημονίου είναι καθαυτή μια αξιοκατάκριτη αλλά πάντως πολιτική στρατηγική στροφή, οι μέθοδοι με τις οποίες γίνεται προσπάθεια να εμφανιστεί η στροφή αυτή ως υπερασπίσιμη αποκαλύπτουν έναν αναδυόμενο κόσμο απολίτικης χαμέρπειας και κατακίτρινης βαναυσότητας.

«Το ορφανό ΟΧΙ και τα μνημονιακά κόμματα», ρεπορτάζ του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου. Οι κυβερνήσεις πέφτουνε, μα το Μνημόνιο μένει. Αυτό θα μπορούσε να είναι μια περιγραφή των τεράστιων ανακατατάξεων που ζήσαμε τα τελευταία πέντε χρόνια στο πολιτικό σκηνικό – όχι όμως και στις πολιτικές που εφαρμόζονται στη χώρα. Σε μια ιδιότυπη μέρα της μαρμότας, εδώ και πέντε χρόνια, η εφαρμοζόμενη πολιτική παραμένει αναλλοίωτη, όπως χαράχτηκε το 2010 από το ΔΝΤ και την ΕΕ, ενώ όσοι αναλαμβάνουν να τη διαχειριστούν καταστρέφονται πολιτικά. Θα σημάνει το ίδιο και η είσοδος στην εποχή του τρίτου Μνημονίου, που έχει αναλάβει να φέρει σε πέρας η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ;

«Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ και τα παλαιά ΜΜΕ», ρεπορτάζ του Άρη Χατζηστεφάνου. Στη μάχη απέναντι στους ολιγάρχες των ΜΜΕ, η κυβέρνηση Τσίπρα προτίμησε, όπως φαίνεται, να μην πειράξει τους κανόνες του παιχνιδιού αλλά να αναδιανείμει ελαφρώς την πίτα ελπίζοντας πως οι νέες ισορροπίες θα της επιτρέψουν να διατηρηθεί στην εξουσία.

«Το Grexit ως ιστορική ευκαιρία», ρεπορτάζ του Κώστα Γυφτοδήμου. Η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα είναι εφικτή παρά τις δυσκολίες. Ωστόσο, προσφέρει απλώς τις αναγκαίες αρχικές συνθήκες, την αύξηση της δημόσιας δαπάνης, την κρατική χρηματοδότηση θέσεων εργασίας και δημόσιων επενδύσεων. Αυτό που δεν καλύπτει είναι την ανάγκη του νέου παραγωγικού μοντέλου, ενός νέου αναπτυξιακού «παραδείγματος»…

«Οι υπουργοί με συστημικές περγαμηνές θα γίνουν κυνηγοί της διαπλοκής;», ρεπορτάζ του Παναγιώτη Σωτήρη και του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου. Μπορεί, άραγε, κανείς να πιστεύει ότι αυτή η κυβέρνηση, με αυτούς τους υπουργούς και αυτά τα στελέχη, όπως τους Π. Καμμένο, Γ. Δραγασάκη, Γ. Σταθάκη, Δ. Μάρδα, Σ. Σαγιά, έχει πραγματική διάθεση και πολιτική βούληση να συγκρουστεί με τα μεγάλα συμφέροντα;

«Η χρεοκοπία των ελίτ Ι. Το δημοψήφισμα ως διαδικασία αληθείας», άρθρο της Έφης Γιαννοπούλου και τουΓιάννη Ορέστη Παπαδημητρίου. Οι πνευματικές και καλλιτεχνικές ελίτ, κυρίως αυτές που συστήθηκαν επί σημιτικού εκσυγχρονισμου, ανέλαβαν μεγάλο μέρος της προπαγάνδας υπέρ του «ναι» στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου. Ο εκσυγχρονισμός και η ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, κενά πλέον από κάθε θετικό περιεχόμενο, τους αφαίρεσαν κάθε πειστικότητα για τις δημιουργικές και πραγματικά κοσμοπολίτικες νέες γενιές που βιώνουν τα αδυσώπητα αδιέξοδα της εποχής της κρίσης.

 

 

Οι στήλες του UNFOLLOW:

«Ανακόλουθα»: Η Έφη Γιαννοπούλου παρατηρεί το φαινόμενο: «Bullying και αλληλεγγύη»

«Social Μήδεια»: Η Αργυρώ Μουστάκα-Βρεττού αναρωτιέται τι θα γίνει στα «e-ουλιανά»

«Zaraleaks»: Ο Χριστόφορος Ζαραλίκος τα παίρνει κι αρχίζει να φωνάζει «Πολιτικό κεφάλαιο είσαι και φαίνεσαι»

«Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα»: Ο Depressed Pasok νιώθει θύμα από το «Ψυχολογικό ξεζούμισμα» των ημερών.

«Εύκολα λόγια ή σκληρές αλήθειες;»: Ο Αδιάσειστος προειδοποιεί: «Κάτω τα χέρια απ’ τα κανάλια»

«Διερευνητικά»: Ο Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος καταγράφει «Τα παλτά του προέδρου και η καζούρα στους βουλευτές»

 

Στο UNFOLLOW 44, διαβάστε ακόμη:

«Ορέστης», ποίημα της Άννας Γρίβα

«Η Ελλάδα ως σταρτ-απ ή κάνοντας ιστοριογραφία με τον Καλύβα», κριτική του Χρήστου Νάτση

«Πουτάνες», κόμικ του Σπύρου Δερβενιώτη

«ξεφτιλεμάρκετινγκ», σκίτσα της Αλέξιας Οθωναίου

και… σκίτσο του Γιάννη Ιωάννου

CLOSE
CLOSE