«Ποιοι φοβούνται τη φυλακή αν κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ;», ρεπορτάζ της Μ. Αλεβιζοπούλου, του Α. Ζενάκου και του Π. Θεοδωρόπουλου

«Γιάννα Αγγελοπούλου Oil…», ρεπορτάζ του Λ. Χαραλαμπόπουλου

«Η διάπλασις των νοικοκυραίων», άρθρο του Δ. Παπανικολάου

«Υποκείμενα του μετασχηματισμού», άρθρο του Χρ. Λάσκου και του Χρ. Παπαδόπουλου

«Οι τροπολογίες της μεγάλης φυγής», ρεπορτάζ του Γ. Λιβιτσάνου

«Το μίσος για τις Πλατείες», άρθρο του Α. Γαβριηλίδη και του Μ. Μπαρτσίδη

«Η επέλαση της μεταδημοκρατίας», άρθρο του Π. Σωτήρη

«Οι τρεις μύθοι του Low Bap», ρεπορτάζ του Γ. Ο. Παπαδημητρίου

«Πού στεκόμαστε σε αυτή την περιπέτεια», άρθρο της Βασιλικής Κατριβάνου

 

Τα θέματα του UNFOLLOW 37, αναλυτικά:

«Η διάπλασις των νοικοκυραίων», άρθρο του Δημήτρη Παπανικολάου. Έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε τους νοικοκυραίους το πιο συντηρητικό κομμάτι της νεοελληνικής μικρομεσαίας τάξης: φυσικό κοινό για τη Δεξιά, αλλά και ψηφοφόρους προς άγραν όλων των άλλων κομμάτων. Αν το καλοσκεφτεί κανείς όμως, τα τελευταία χρόνια δεν πρόκειται πια για συγκεκριμένη τάξη ή κοινωνική κατηγορία, αλλά για ένα ρόλο. Κάθε φορά που οι πολιτικοί επικαλούνται «τους νοικοκυραίους», ουσιαστικά αυτό που περιγράφουν είναι η λειτουργία της διαχειριστικότητας και η κεντρική της θέση σε όλες τις πλευρές της ζωής εντός του νεοφιλελεύθερου κόσμου.

«Υποκείμενα του μετασχηματισμού», άρθρο του Χρήστου Λάσκου και του Χριστόφορου Παπαδόπουλου. Στον ευρωπαϊκό Νότο, όσο και στο Βορρά, το ίδιο και στη χώρα μας, αναδύεται ένα νέο «Πολυσύμπαν» των εργαζόμενων τάξεων και στρωμάτων, των ανέργων και των απαξιωμένων ειδικευμένων, των νέων εργατών της γνώσης και της μεσαίας τάξης των επιστημόνων, ένα σύμπαν της επισφάλειας, που στις συνθήκες της κρίσης μπορούν να συγκροτήσουν τα κοινωνικά υποκείμενα του μετασχηματισμού, να δημιουργήσουν κινήματα διεκδίκησης και αντίστασης.

«Πού στεκόμαστε σε αυτή την περιπέτεια», άρθρο της Βασιλικής Κατριβάνου. Ο αγώνας για τα δικαιώματα είναι ένα πολιτικό καθήκον κάθε άλλο παρά «αφηρημένο» και «δευτερεύον» σε καιρούς κρίσης.

«Να διαλέξουμε τίμημα», άρθρο του Οld Boy. Οι πρώτοι μήνες του 2015 προβλέπονται μάλλον ιστορικοί. Πρέπει να αποφασίσουμε όλοι μας προς ποια πλευρά της Ιστορίας θέλουμε να σταθούμε.

«Το μίσος για τις Πλατείες», άρθρο του Άκη Γαβριηλίδη και του Μιχάλη Μπαρτσίδη. Σε αυτή την παρατεταμένη προεκλογική περίοδο (η οποία τυπικά άρχισε τις προάλλες, αλλά ουσιαστικά διαρκεί δύο τουλάχιστον χρόνια), ένα φάντασμα πλανιέται πάνω –ή ίσως, ορθότερα, κάτω– από τον πολιτικό λόγο στην Ελλάδα: το φάντασμα των Πλατειών.

«Η επέλαση της μεταδημοκρατίας», άρθρο του Παναγιώτη Σωτήρη. «Νόμος-φίμωτρο» στην Ισπανία. Στρατός σε ρόλο αστυνομίας στη Γαλλία και στην Ιταλία. Μυστικές υπηρεσίες εναντίον αριστερών οργανώσεων στη Βρετανία. Στην Ελλάδα αστυνομική βία, κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα και πολιτικοποίηση της δικαιοσύνης. Σε όλη την Ευρώπη οι πολιτικές ελίτ δεν κρύβουν την ανοιχτή δυσπιστία τους απέναντι στη δημοκρατία…

«Ποιοι φοβούνται τη φυλακή αν κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ;», ρεπορτάζ της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου, του Αυγουστίνου Ζενάκου και του Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου. Ποινικές ευθύνες μπορούν να διερευνηθούν για όλους τους κυβερνητικούς και εν γένει κρατικούς λειτουργούς που ενεπλάκησαν με τα μνημόνια και τα συναφή νομοθετήματα, ενώ ο Α. Σαμαράς, ο Γ. Παπανδρέου, ο Ε. Βενιζέλος, ο Γ. Παπακωνσταντίνου, ο Γ. Στουρνάρας και άλλοι, κινδυνεύουν με κατηγορία για εσχάτη προδοσία, αν η νέα Βουλή επιλέξει να αποκαταστήσει την αλήθεια…

«Μεθοδεύουν «αριστερή παρένθεση»;», ρεπορτάζ του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου. Η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου έφτασε στο τέλος της λίγες μέρες πριν εκπνεύσει το 2014. Κάπου ανάμεσα στο «βγαίνουμε από τα μνημόνια» και το «η κυβέρνηση θα εξαντλήσει την τετραετία», επιταχύνθηκε η διαδικασία της προεδρικής εκλογής και η πτώση της κυβέρνησης. Δεν ήταν βέβαια η πρώτη φορά που οι Σαμαράς και Βενιζέλος άλλα έλεγαν κι άλλα έκαναν. Όμως, ποιοι ήταν οι λόγοι που τους ώθησαν να εγκαταλείψουν δύο μήνες νωρίτερα τους κυβερνητικούς θώκους; Τι σχέση έχει η επίσπευση των εκλογών με τα σενάρια για την επόμενη μέρα; Ποιοι ελπίζουν στο σενάριο της «αριστερής παρένθεσης»;

«Το βαθύ κράτος των αγορών», ρεπορτάζ του Λεωνίδα Βατικιώτη. Aν κάτι χαρακτηρίζει τη σχέση οικονομίας και πολιτικής, δεν είναι η εκ των υστέρων προσαρμογή των αγορών αλλά η προτεραιότητα της οικονομίας, με τις αγορές να διαμορφώνουν τους όρους και να διατυπώνουν τις απαιτήσεις και, στη συνέχεια, την πολιτική να ακολουθεί…

«Οι τροπολογίες της μεγάλης φυγής», ρεπορτάζ του Γεράσιμου Λιβιτσάνου. Ρεβεγιόν με… 183 τροπολογίες στη Βουλή, λίγο πριν τα Χριστούγεννα! Η κυβέρνηση «τακτοποίησε» τους πάντες και τα πάντα, φοβούμενη πως φεύγει από την εξουσία. Τραγελαφικές στιγμές στο Κοινοβούλιο.

«Γιάννα Αγγελοπούλου Oil…», ρεπορτάζ του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου. Ο Θεόδωρος και η Γιάννα Αγγελοπούλου έχουν τη φήμη του ζεύγους που οσμίζεται από μακριά τις επιχειρηματικές ευκαιρίες, αλλά και τις επερχόμενες αλλαγές στο οικονομικό και πολιτικό στερέωμα. Ο εφοπλιστής και η άλλοτε σιδηρά κυρία του «Αθήνα 2004» έχουν συνάψει πολιτικές και επιχειρηματικές συμμαχίες σε νεοαναδυόμενες αγορές, με γνώμονα πάντα την επικερδή τοποθέτηση της τεράστιας περιουσίας τους. Την τελευταία δεκαετία τα μεγάλα deals τους, μερικά εκ των οποίων κατέληξαν ζημιογόνα, έγιναν στις αγορές του εξωτερικού. Όμως οι Αγγελόπουλοι ποτέ δεν έβγαλαν από το μυαλό τους την επιστροφή στην Ελλάδα, για να συνεχίσουν το έργο του πλουτίζειν εις βάρος του ελληνικού λαού όπως έκαναν για δεκαετίες. Κι εδώ έρχονται οι γέφυρες φιλίας της Γιάννας με τον ΣΥΡΙΖΑ…

«Αμφίπολη: Το πολιτικό παρασκήνιο και ο ρόλος του Α. Σαμαρά στη σκανδαλώδη ανασκαφή», ρεπορτάζ της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου και του Αυγουστίνου Ζενάκου. Η ανασκαφή στον τύμβο Καστά και η σύνδεση του χώρου με τον Μεγαλέξανδρο δεν ξεκίνησαν το 2014. Αν πράγματι έγινε κάτι «με εντολή Σαμαρά», αυτό ήταν η πρωτόγνωρη επικοινωνιακή καταιγίδα που τη συνόδευσε. Στο τέλος της ημέρας αυτό που έμεινε ήταν μια αμφίβολη ανασκαφική μέθοδος και… μια εκπρόσωπος τάφου.

«Οι τρεις μύθοι του Low Bap», ρεπορτάζ του Γιάννη-Ορέστη Παπαδημητρίου. Η ενασχόληση του Παύλου Φύσσα με το hip-hop, ανάγκασε την εν λόγω μουσική σκήνη να πάρει σαφή θέση για τη δολοφονία του. Από το low bap, την πιο πολιτικοποιημένη εκδοχή του, οι απαιτήσεις ήταν περισσότερες. Ένα χρόνο αργότερα, οι απαιτήσεις αυτές αποδεικνύονται υπερβολικές, ενώ η πολιτικοποίηση του είδους, όχι ιδιαίτερα στιβαρή. Αναζητώντας τις αιτίες αυτής της αποτυχίας, αρχίζει να διαγράφεται μια άλλη ιστορία για μία απ” τις δημοφιλέστερες υποκουλτούρες των δύο τελευταίων δεκαετιών.

 

Οι νέες στήλες του UNFOLLOW:

«ξεφτιλεμάρκετινγκ»: Η Αλεξία Οθωναίου φιλοτεχνεί τον οδηγό αγορών που θα ηρεμήσουν τις Αγορές. Αγοράστε, λόγου χάρη, «ένα σετ αντικολλητικών μαχαιριών κουζίνας με χαριτωμένο αρχαιοελληνικό μοτίβο (φυσικά και είναι μαχαίρια κουζίνας, γιατί, δεν είναι αρχαιοελληνικό το μοτίβο;

«Zaraleaks»: Ο Χριστόφορος Ζαραλίκος κοιτάει ψηλά και ακούει τις καμινάδες: «Υπάρχουν Έλληνες που τρομοκρατούνται γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’80, μετά το ’85 για την ακρίβεια, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήθελε να θυμίζει ΠΑΣΟΚ της περιόδου μέχρι το ’80. Έλληνες που τρομοκρατούνται γιατί η ΝΔ θυμίζει τη Δεξιά της δεκαετίας του ’60, ενω η ΝΔ θα ήθελε να θυμίζει τη Δεξιά του ’47-49».

«Social Μήδεια»: Η Αργυρώ Μουστάκα-Βρεττού κάνει προβλέψεις για τη νέα χρονιά: «Η Αντιγόνη Λυμπεράκη του Ποταμιού συλλαμβάνεται με την κα- τηγορία του βανδαλισμού επειδή άδειαζε ράφια από το super market, ώστε να τα ανεβάσει αργότερα στο twitter ως εικόνες καταστροφής».

«Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα»: Ο Depressed Pasok λαμβάνει πρόσκληση για το νέο κόμμα του ΓΑΠ και ξεσπάει: «What the hell, George? Take your Father’s korniza and look at Him in the eyes and tell Him you are destroying PASOK».

 

Οι στήλες του UNFOLLOW:

«Étant Donnés», του Αυγουστίνου Ζενάκου«Δεν θα «συζητήσουμε» οι δημοκράτες με τους αντιδημοκράτες». Δεν θα τα «βρούμε» με κανέναν επειδή χρειάζεται «συναίνεση», «ομοψυχία», «διάλογος» και άλλα τέτοια ακραιοκεντρικά, που μεταμφιέζουν εδώ και τέσσερα χρόνια την ωμή βία σε τάχατες «υπευθυνότητα». Κανένα πρόβλημα δεν έχει η πόλωση όταν καταδεικνύει τέτοια βαθιά πολιτική διαφορά.

«Κόκκινη γραμμή», του Νίκου Μπογιόπουλου«Θέλουμε την κυβέρνηση!» Εμείς, λοιπόν, στο ερώτημα αν θέλουμε την κυβερνητική εξουσία απαντάμε: Όχι μόνο θέλουμε την κυβέρνηση, αλλά θέλουμε όλη την πολιτική εξουσία και τη θέλουμε εδώ και τώρα! Εμείς στο ερώτημα τι κυβέρνηση θέλουμε, απαντάμε: Τέτοια κυβέρνηση!

«Infowar», του Άρη Χατζηστεφάνου: «Αρκούδες και ζώδια». Λίγα 24ωρα πριν κλείσει το 2014 το γερμανικό περιοδικό Spiegel αποκάλυψε ότι η αμερικανική υπηρεσία πληροφοριών NSA χρησιμοποιούσε 12 πράκτορες για να παρακολουθούν τις επικοινωνίες στελεχών της ελληνικής κυβέρνησης μέσω VPN (κρυπτογραφημένα «κανάλια» που χρησιμοποιούν πρεσβείες, μυστικές υπηρεσίες, αρχηγοί κρατών κτλ.). Όσο αντιδράσατε εσείς, τόσο αντέδρασε και ο υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Βενιζέλος.

«Διερευνητικά», του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου: «Νέα ΜΜΕ στα αριστερά ψαρεύουν…» Τα τελευταία χρόνια στη μνημονιακή Ελλάδα, όπου όλα είναι πλέον απροκάλυπτα, έχει εκλείψει ακόμη και ο διαχωρισμός σε φιλοκυβερνητικό και αντικυβερνητικό τύπο. Από πρωθυπουργό Παπανδρέου σε πρωθυπουργό Σαμαρά, καμία αλλαγή δεν είδα- με στα πρωτοσέλιδα των συστημικών μήντια: γιατί τώρα πια δεν ενδιαφέρουν οι εναλλαγές των κομμάτων στην εξουσία, αλλά η «προώθηση των μεταρρυθμίσεων» – όπως λέγεται στη νεογλώσσα των μήντια η προώθηση της μνημονιακής πολιτικής σε βάρος της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

 

Στο UNFOLLOW 37, διαβάστε ακόμη:

«Ανακόλουθα», της Έφης Γιαννοπούλου

«Από τα Οικονομικά στην Πολιτική Οικονομία», κριτική του Χρήστου Νάτση για το βιβλίο του Τομά Πικεττύ Το κεφάλαιο τον 21ο αιώνα

«Άντεξα (με δυσκολία, τη νέα παράσταση του Σάκη Ρουβά)», κριτική του Θωμά Τσαλαπάτη για την παράσταση Ηρακλής, οι 12 άθλοι και τα «Βραβεία Κάρολος Κουν»

«Στο περίπου», ποίημα του Γιώργου Πρεβεδουράκη

«Πουτάνες», κόμικ του Σπύρου Δερβενιώτη

και… σκίτσο του Γιάννη Ιωάννου

CLOSE
CLOSE