Δεν είναι πολλές φορές στη δημοσιογραφική σου καριέρα που θα κληθείς να συγκρίνεις τον Economist με την Ελεύθερη Ώρα – και στην πραγματικότητα δεν υπάρχει σύγκριση.

Το ένα έντυπο εκφράζει το αγγλοσαξωνικό χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και το άλλο κάτι ψεκασμένα, θρησκόληπτα εθνίκια.

Παρόλα αυτά, τηρουμένων πάντα των αναλογιών, θα μπορούσε κάποιος να σχολιάσει ότι και τα δυο ξεπέρασαν τον εαυτό τους σε κιτρινισμό και προπαγάνδα, που παραπέμπει στις χειρότερες στιγμές του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που διεθνή έντυπα καταφεύγουν σε τέτοιες τεχνικές για να δαιμονοποιήσουν τους αντιπάλους της χώρας ή της οικονομικής ελίτ που εκπροσωπούν.

Όπως μας θύμιζε παλαιότερα η Monde Diplomatique, πριν από το βομβαρδισμό του Ιράκ, επί Σαντάμ Χουσείν αλλά και της Σερβίας επί Μιλόσεβιτς αρκετά περιοδικά είχαν μπει στον πειρασμό να τοποθετήσουν χιτλερικά μουστάκια στους δυο ηγέτες, οι οποίοι βρήκαν τελικά το θάνατο με διαφορετικό τρόπο.

Τότε όμως τα διεθνή μέσα ενημέρωσης προετοιμάζονταν για πόλεμο. Σήμερα τι θέλει να μας πει ο Economist;

A.X

Υ.Γ Εκεί στην Ελεύθερη Ώρα αν είναι να αντιγράφετε τα ναζιστικά σας πρότυπα τουλάχιστον να το κάνετε σωστά – όπως εδώ στην αφίσα από φιλογερμανούς ναζιστές της Ουκρανίας στα χρόνια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.

6770882_orig

CLOSE
CLOSE