Σαν τοπικοί πολιτικοί αρχηγίσκοι κάποιας επαρχιακής πόλης στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’50 αντιδρούν οι αρχηγοί των μνημονιακών κομμάτων που σχηματίζουν ουρές για να χαιρετίσουν τη νίκη του τραπεζίτη Εμανουέλ Μακρόν.

Το χορό είχε ανοίξει πριν από το δεύτερο γύρο των εκλογών ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που πήδηξε από το βυθισμένο καράβι του κρατικοδίαιτου Φιγιόν και βρήκε μια θεσούλα στη βάρκα του Μακρόν.

Ο Μητσοτάκης βέβαια δεν ήταν μόνος σε αυτή τη μάχη υπεράσπισης της γαλλικής αριστείας και ρεμούλας


Στασίδι με θέα στο προεδρικό μέγαρο της Γαλλίας έλαβε  και ο αρχηγός της Δράσης, Στέφανος Μάνος, που υποστήριξε ότι ο Μακρόν κέρδισε γιατί είχε ένα πρόγραμμα όμοιο με το δικό του. Απλώς στην Ελλάδα έχουμε λάθος λαό που δεν καταλαβαίνει.

Η νεοφιλελεύθερη παράταξη βέβαια μέχρι τον πρώτο γύρο στήριξε ανεπιφύλακτα τον Φιγιόν, αλλά δεν βαριέσαι…

Στην χειρότερη θέση βρέθηκε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος άλλαζε κατεύθυνση σαν μπάλα σε φλιπεράκι ύστερα από κάθε πολιτικό κόλαφο.

Το κόμμα του αναγκάστηκε να στηρίξει τον Μελανσόν, προκειμένου να κλέψει κάτι από την άνοδο της γαλλικής αριστεράς – παρά το γεγονός ότι ο Μελανσόν παρουσίαζε τον Τσίπρα σαν δείγμα υποτέλειας και παράδειγμα προς αποφυγή.

Μετά τον πρώτο γύρο, όταν ο Μελανσόν κράτησε αξιοπρεπή στάση αποφεύγοντας να υποστηρίξει τον Μακρόν, ο ΣΥΡΙΖΑ αναγκάστηκε να αλλάξει και πάλι πορεία προκειμένου να δώσει τα διαπιστευτήριά του στον νεοφιλελεύθερο τραπεζίτη και εκλεκτό της Μέρκελ.

Ευτυχώς τέλος καλό όλα καλά για το κυβερνών κόμμα αφού ο Μακρόν φρόντισε να εκφράσει αμέσως την υποταγή του στο Βερολίνο και σπεύδει να συναντήσει την Μέρκελ. Φανταστείτε να τηρούσε καμιά στάση αξιοπρέπειας και να είχαμε άλλα…