Ογδόντα χρόνια συμπληρώνονται στις 30 Ιανουαρίου από την εκλογή του Αδόλφου Χίτλερ στην καγκελαρία, όπως μας θύμισε ο Fritz Lustig σε άρθρο του στη βρετανική εφημερίδα Guardian.

Ήταν όπως λέει και ο ίδιος το αποτέλεσμα της δεξιάς στροφής που είχε πραγματοποιήσει η συντηρητική παράταξη συνεργαζόμενη με την άκρα δεξιά.

Θα συμπληρώναμε απλώς μια ακόμη μικρή λεπτομέρεια: Ο Χίτλερ ξεκίνησε την προεκλογική του εκστρατεία με την ομιλία του στις 27 Ιανουαρίου του 1932 στο κλαμπ του Συνδέσμου Βιομηχάνων του Ντίσελντορφ.

Κανένα ναζιστικό και φασιστικό κόμμα του 20ου αιώνα δεν κατάφερε να έρθει στην εξουσία χωρίς να έχει εξασφαλίσει τη στήριξη των οικονομικών ελίτ αλλά και την ανοχή του πολιτικού κέντρου, το οποίο όπως συνέβη και στη Γερμανία του μεσοπολέμου, είχε ως προτεραιότητα να καταπνίξει με κάθε τρόπο την Αριστερά – πάντα με πρόσχημα ότι μάχεται τα «άκρα».

Προτείνουμε γι’ αυτό το λόγο την εκπομπή του Infowar για την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία μέσα από τα μάτια του Βρετανού ιστορικού Έρικ Χομπσμπάουμ.

Πολύ περισσότερο όμως προτείνουμε το παρακάτω κείμενο που αντιγράφουμε από την εφημερίδα ΠΡΙΝ

του Γιώργου Δελαστίκ

Ξαναχτύπησαν οι ασφαλίτες νύχτα τα κουδούνια χιλιάδων σπιτιών – αυτή τη φορά για να επιδώσουν φύλλα πορείας πολιτικής επιστράτευσης απεργών στα μέσα μαζικής μεταφοράς και όχι για να συλλάβουν τους πολίτες που μένουν εκεί και να τους οδηγήσουν κρατούμενους στα γήπεδα κατ’ εντολήν κάποιας στρατιωτικής χούντας πραξικοπηματιών.

Η δημοκρατικότατα εκλεγμένη «χούντα» του δεξιού Σαμαρά και των δεκανέων Βενιζέλου και Κουβέλη αρκείται για την ώρα στην καταναγκαστική εργασία των εκατομμυρίων Ελλήνων εργαζομένων χωρίς σχεδόν αμοιβή. Άλλωστε, μέχρι τώρα τουλάχιστον, τους «ανυπότακτους» της πολιτικής επιστράτευσης τους δικάζουν και τους καταδικάζουν σε τουλάχιστον τρεις μήνες φυλακή τα πολιτικά δικαστήρια και όχι τα έκτακτα στρατοδικεία!

Δεν είναι όμως μόνο ή κυρίως το εξόφθαλμα αντισυνταγματικό μέτρο της πολιτικής επιστράτευσης απεργών (το Σύνταγμα το προβλέπει σε περιπτώσεις εθνικής άμυνας, φυσικών καταστροφών, κινδύνων για τη δημόσια υγεία) αυτό που μας προκαλεί ανησυχίες για τις προθέσεις της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, των δοσίλογων πολιτικών κομμάτων που υλοποιούν τις εντολές των Γερμανών επικυρίαρχων και δρουν ως σύγχρονη εκδοχή της κατοχικής κυβέρνησης Τσολάκογλου. Η συστηματική οικοδόμηση ενός όλο και πιο αυταρχικού κράτους που φλερτάρει με την ιδέα του ολοκληρωτισμού συνάγεται και από άλλα γεγονότα. Λιγότερο ίσως θεαματικά, αλλά πολύ σοβαρά σε πολιτικό συμβολισμό. Όταν ο ακροδεξιός υπουργός Δημόσιας Τάξης, Νίκος Δένδιας τολμάει με δημόσιες δηλώσεις του να κατηγορεί το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι …ενθαρρύνει την τρομοκρατία(!) και ισχυρίζεται πως ελπίζει «ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσει να στρέφεται προς τη νομιμότητα(!)», υπονοώντας ότι τώρα βρίσκεται εκτός του πλαισίου νομιμότητας, θα έπρεπε να σημάνει συναγερμός σε όλη την Αριστερά. Η ερμηνεία των αριστερών ότι ο Δένδιας με τη «στροφή προς τη νομιμότητα» του ΣΥΡΙΖΑ επισημαίνει απλώς πως ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί δεξιότερη πολιτική και σταδιακά ενσωματώνεται στο σύστημα παραβλέπει το γεγονός ότι στη συνείδηση του κόσμου που δεν είναι αριστερός, η διατύπωση «συνέχιση της στροφής προς τη νομιμότητα» δρα εντελώς διαφορετικά. Παγιώνει την αντίληψη ότι ακόμη και η πιο μετριοπαθής δύναμη της Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, βρίσκεται εκτός νόμου, άρα κάθε αριστερό κόμμα είναι εκτός νομιμότητας! Αν ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται εκτός νομιμότητας, πού βρίσκεται το ΝΑΡ, η νΚΑ ή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ;

Δεν είναι το μοναδικό περιστατικό. Όταν το μέγαρο Μαξίμου στήνει τόσο χοντροκομμένη προβοκάτσια μοντάροντας βίντεο με ομιλία του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Β. Διαμαντόπουλου ώστε να εμφανίζεται ότι λέει τα αντίθετα από αυτά που είπε στην πραγματικότητα και στη συνέχεια βγαίνει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και καλεί τη δικαιοσύνη να τον …συλλάβει ως ηθικό αυτουργό της τοποθέτησης βόμβας στο Mall (!!!) και ως υποκινητή …ένοπλης εξέγερσης (!) δεν έχουμε να κάνουμε με μια απλή προσπάθεια δυσφύμησης της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν δείχνει απλώς πόσο αηδιαστικά ακροδεξιοί είναι ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος ή πόσο προσκυνημένος πολιτικός δούλος της Δεξιάς είναι ο Κουβέλης. Εδώ έχουμε να κάνουμε με προβοκάτσια σαν εκείνες που έκαναν ο Παπαδόπουλος και οι άλλοι πράκτορες των Αμερικανών τη δεκαετία του 1960, πριν από το πραξικόπημα που έφερε τη χούντα στην εξουσία!

Αν υπάρχουν δε αριστεροί που θεωρούν τον Δένδια απλώς ως έναν ακροδεξιό αστό δημοκράτη, είναι βαθιά νυχτωμένοι. Αμετανόητος νοσταλγός της χούντας είναι, αν κρίνει κανείς από τη δήλωσή του «Είναι μεγάλο στοίχημα να καθαρίσουμε τα προβλήματα του ’74 είτε αυτά είναι στην κοινωνία είτε στην οικονομία είτε στην έννομη τάξη»! Τα «προβλήματα» δηλαδή που δημιούργησε στον Δένδια η αποκατάσταση της αστικής δημοκρατίας μετά την κατάρρευση της χούντας! Λίγο ακόμη δηλαδή και ο Σαμαράς και οι υπουργοί του θα συνελάμβαναν ένοχο μέχρι και τον …Κωνσταντίνο Καραμανλή που επί πρωθυπουργίας του δημιουργήθηκαν «τα προβλήματα του ’74»! Δεν πρόκειται περί υπερβολής. Εδώ η κυβέρνηση Σαμαρά κατηγόρησε διά στόματος του υπουργού Δημόσιας Τάξης όποιον δικαστή δεν φυλακίζει ως «ένοχο για τρομοκρατία» κάθε άτομο που του στέλνει η Ασφάλεια, ότι «επιλέγει να εθελοτυφλεί» και ότι είναι «εντεταλμένο όργανο που φοβάται» και έτσι «εξαναγκάζει την πολιτεία να παραιτηθεί από την εφαρμογή του νόμου»!!! Φανταστείτε πόσο επικίνδυνα ακροδεξιά είναι μια κυβέρνηση που έρχεται σε ολομέτωπη σύγκρουση με ένα τόσο συντηρητικό σώμα όπως είναι οι δικαστές, τους οποίους ουσιαστικά κατηγορεί ως …«φοβισμένα όργανα των τρομοκρατών»!

Όχι αριστεροί οποιασδήποτε απόχρωσης, αλλά η συντηρητικότατη Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων είναι αυτή που καταγγέλλει χωρίς περιστροφές σε ανακοίνωσή της ότι δηλώσεις σαν αυτές του Δένδια «αποτελούν πλήγματα στο κράτος δικαίου και στην ομαλή λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος»! Μήπως όταν οι δικαστές και οι εισαγγελείς καταγγέλλουν τη συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ ως απειλή για τη δημοκρατία πρέπει να ανησυχήσει και η Αριστερά;»

20
CLOSE
CLOSE