Διαβάστε στο UNFOLLOW 43:

«Η ιστορική στιγμή» άρθρο του Αυγουστίνου Ζενάκου

«Η ρήξη ως διακύβευμα», ρεπορτάζ του Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου και του Παναγιώτη Σωτήρη

«Τι σημαίνει το “Όχι” στο δημοψήφισμα», άρθρο του Ευτύχη Βαρδουλάκη

«Μήπως ήρθε η ώρα για ένα σχέδιο Γ;», άρθρο του Jerome Roos

«O θεσμικός ρόλος των πολυεθνικών στη διακυβέρνηση της ΕΕ», άρθρο του Γιώργου Βασσάλου

«Ο Αλέξης Τσίπρας και το σύστημα», άρθρο του Αυγουστίνου Ζενάκου και του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου

«Επιτέλους ένα σύμφωνο συμβίωσης;», ρεπορτάζ της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου

«H Ρένα Δούρου και η αμαρτωλή Siemens», ρεπορτάζ του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου

«Δικαίωμα στη στέγη», άρθρο της Τόνιας Κατερίνη

«Ασπρόπυργος. Το μεγάλο έγκλημα. Η φάμπρικα των εμπρησμών στα ΚΔΑΥ», ρεπορτάζ του Κώστα Γυφτοδήμου

«Πολιτισμός: Πρώτη φορά Αριστερά», άρθρο της Έφης Γιαννοπούλου

Τα θέματα του UNFOLLOW 43 στο αφιέρωμα για το δημοψήφισμα, αναλυτικά:

«Η ιστορική στιγμή» άρθρο του Αυγουστίνου Ζενάκου. Προτεραιότητά των ευρωπαϊκών θεσμών δεν είναι η ανόρθωση καμιάς οικονομίας, αλλά η οικοδόμηση μιας καινούργιας ένωσης, που θα κυβερνάται βάσει του νεοφιλελεύθερου προγράμματος. Έχουμε να κάνουμε με την επιμονή στην εφαρμογή ενός πολιτικού στόχου. Οι «θυσίες» δεν είναι ούτε ατυχήματα, ούτε αποτυχίες. Είναι μέρος του σχεδίου. Όπως είναι και η προσπάθεια ανατροπής της ελληνικής κυβέρνησης, καθώς και η αποτροπή παρόμοιων φαινομένων σε άλλες χώρες της ΕΕ. Το «όχι» στο δημοψήφισμα είναι μια τρομακτική επιλογή. Αλλά πρέπει να την κάνουμε.

«Τι σημαίνει το “Όχι” στο δημοψήφισμα», άρθρο του Ευτύχη Βαρδουλάκη. Το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα φαίνεται να εμπεριέχει πολλούς κινδύνους τόσο για τη χώρα συνολικά, όσο και για την κυβέρνηση, δεδομένου ότι αποτελεί μια στρατηγική απόφαση υψηλού ρίσκου και με μεγάλες δυσκολίες απεγκλωβισμού.

«Μήπως ήρθε η ώρα για ένα σχέδιο Γ;», άρθρο του Jerome Roos. Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, το βέβαιο είναι πως θα ακολουθήσουν δύσκολες ώρες. Αυτό που τώρα χρειάζεται η Ελλάδα είναι μια κινητοποίηση από τα κάτω και ένα αναζωογονημένο σχέδιο για τα κοινά.

«Ένα alternative καλοκαίρι», άρθρο του Old Boy. Η περίοδος του μνημονίου φτάνει αν όχι στην κορύφωσή της, σαφώς πάντως σε μια δραματική της κλιμάκωση, καθώς έχουμε αίφνης μια ριζική αλλαγή στην αφήγηση: ως εδώ πηγαίναμε δεχόμενοι το αναπόφευκτό του· το απεχθανόμασταν αλλά το αποδεχόμασταν. Από δω και πέρα ζούμε στις μέρες που το αναπόφευκτο έδωσε τη θέση του στο απρόβλεπτο.

«Η ρήξη ως διακύβευμα», ρεπορτάζ του Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου και του Παναγιώτη Σωτήρη. «Το δημοψήφισμα είναι μέρος της διαπραγμάτευσης» δηλώνουν με κάθε ευκαιρία κορυφαία κυβερνητικά στελέχη. Στην πραγματικότητα για τον Αλ. Τσίπρα και τη στενή πρωθυπουργική ομάδα το δημοψήφισμα είναι η ουσιαστική έναρξη της διαπραγμάτευσης. Αντικειμενικά, όμως, ενδεχόμενη επικράτηση του «όχι» ανοίγει μια τροχιά ρήξης…

«Η απέραντη ένδεια των ευρωλαγνικών επιχειρημάτων», άρθρο του Λεωνίδα Βατικιώτη. Οι οπαδοί του ευρώ ποτέ δεν τα πήγαιναν καλά στην προσπάθειά τους να δώσουν σχήμα και μορφή με έναν πειστικό τρόπο στο όραμά τους.

«Ο απόλυτος Μνημονιοφύλακας», ρεπορτάζ του Γεράσιμου Λιβιτσάνου. Κάτω από την ομπρέλα των «απορρήτων» του, κρύβονται στοιχεία για το χρέος, οι σχέσεις των τραπεζών με τα Μέσα Ενημέρωσης, τους Σαμαροβενιζέλους και όλο το μνημονιακό σύστημα. Ο Γιάννης Στουρνάρας, στις διαπραγματεύσεις με τους «θεσμούς», διάλεξε εξαρχής πλευρά –αυτή των πιστωτών– και έδρασε αναλόγως. Ο άνθρωπος που η νέα τρόικα θεωρεί «εγγύηση» για τη συνέχιση των μνημονίων είναι ταυτόχρονα και επόπτης του ελληνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος από τη θέση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας.

«Οικονομικοί δολοφόνοι», άρθρο του Άρη Χατζηστεφάνου. Η περίφημη «ανεξαρτησία» των κεντρικών τραπεζών έχει μετατραπεί σε ένα από τα ισχυρότερα όπλα για την κατάλυση της δημοκρατίας και την ανατροπή δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων. Ένα έργο που συνήθως περνά μέσα από κεντρικούς τραπεζίτες των χωρών-μελών της ευρωζώνης, όπως ο Γιάννης Στουρνάρας.

«O θεσμικός ρόλος των πολυεθνικών στη διακυβέρνηση της ΕΕ», άρθρο του Γιώργου Βασσάλου. Η καταδίκη της «Ευρώπης του κεφαλαίου» είναι ένα κλασικό σύνθημα της μαρξιστικής κυρίως Αριστεράς απ’ άκρη σ’ άκρη της Ευρώπης, είτε υποστηρίζει την έξοδο, είτε τη μεταρρύθμιση της ΕΕ. Πρόκειται όμως απλά για ένα σύνθημα; Αν όχι, μήπως ο έλεγχος των μεγάλων εταιρειών στο πολιτικό οικοδόμημα της ΕΕ εκφράζεται αποκλειστικά μέσω της κυριαρχίας των αστικών πολιτικών κομμάτων εντός της;

Τα θέματα του UNFOLLOW 43 στο κύριο σώμα, αναλυτικά:

«Ο Αλέξης Τσίπρας και το σύστημα», άρθρο του Αυγουστίνου Ζενάκου και του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου. Το εγχώριο σύστημα κήρυξε πόλεμο. Η προσπάθεια των τελευταίων μηνών να αναδειχτεί ο πρωθυπουργός σε συνομιλητή του συστήματος που θα ξεφορτωνόταν τα «βαρίδια» του κόμματος και της κοινοβουλευτικής ομάδας έδωσε τη θέση της στη μέγγενη των ΜΜΕ και των παρασκηνιακών πιέσεων. Όμως, η μάχη μιας κυρίαρχα δημοκρατικής κυβέρνησης πρέπει να διεξαχθεί πρωτίστως εναντίον των δομών εκείνων που φιλοδοξούν να κυβερνούν από τα παρασκήνια.

«Νοσταλγιές. Νοσταλyes», άρθρο του Δημήτρη Παπανικολάου. Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της σύγχρονης πολιτικής αντιπαράθεσης σχετικά με την ευρωπαϊκή προοπτική της Ελλάδας, είναι το όπλο που έχει επιλέξει να χρησιμοποιήσει το αυτοαποκαλούμενο «φιλοευρωπαϊκό μέτωπο»: τη νοσταλγία. Δεν πρόκειται για λύση απελπισίας. Αλλά για μια βαθιά αντιδραστική πολιτική στρατηγική που έχει στόχο την παράλυση και τη χειραγώγηση.

«Δικαίωμα στη στέγη», άρθρο της Τόνιας Κατερίνη. Η συνάντηση «Για το δικαίωμα στη στέγη, ενάντια στις πολιτικές λιτότητας στο χώρο, την υφαρπαγή της γης και τους πλειστηριασμούς», που έγινε στην Αθήνα στις 20-21 Ιουνίου, έφερε σε επαφή κινηματικές ομάδες από πολλές χώρες. Στο διήμερο των συζητήσεων και των εργαστηρίων ανακάλυψαν πολλά κοινά προβλήματα και τρόπους αντιμετώπισής τους.

«Επιτέλους ένα σύμφωνο συμβίωσης;», ρεπορτάζ της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου. Από το 2004, όταν άνοιξε για πρώτη φορά η συζήτηση για την ανάγκη δημιουργίας ενός συμφώνου συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια έχουν περάσει 11 ολόκληρα χρόνια. Πολλές κυβερνήσεις, πολλές υποσχέσεις, πολλές διεκδικήσεις που μέχρι σήμερα έπεφταν στο κενό. Πώς φτάσαμε στο σημερινό σύμφωνο συμβίωσης, αλλά και ποιες είναι οι ενστάσεις που διατυπώνονται και γι’ αυτό;

«H Ρένα Δούρου και η αμαρτωλή Siemens», ρεπορτάζ του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου. Τρία χρόνια μετά την επαίσχυντη και ζημιογόνα κατά περίπου 2 δισ. ευρώ για το Ελληνικό Δημόσιο εξωδικαστική συμφωνία συμβιβασμού της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου με τη Siemens, η οποία, εκτός των άλλων, λειτούργησε και ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τον εξαγνισμό της γερμανικής εταιρείας στη χώρα μας, η περιφερειάρχης Ρένα Δούρου ανοίγει εκ νέου τις πόρτες του Δημοσίου στην αμαρτωλή πολυεθνική. Οι Γερμανοί συμμετείχαν σε διαγωνισμό και με προσφορά περίπου 3,5 εκατ. ευρώ έβαλαν και πάλι το δάχτυλο στο μέλι του κρατικού κορβανά… Και όλα αυτά τη χρονική περίοδο κατά την οποία η Επιτροπή της Βουλής προχωρά στην αναψηλάφηση του σκανδάλου και η πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου χαρακτηρίζει «άκυρο» τον εξωδικαστικό συμβιβασμό.

«Natura 2000: Τα beach bar ενός οικολόγου υπουργού», ρεπορτάζ της Ντίνας Ιωακειμίδου. Ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος Γιάννης Τσιρώνης ακολούθησε με ευλάβεια την πολιτική των προκατόχων του παρέχοντας τη σύμφωνη γνώμη του για την παραχώρηση απλής χρήσης αιγιαλού και παραλίας σε προστατευόμενες περιοχές. Αυτό πρέπει να σταματήσει.

«Ασπρόπυργος. Το μεγάλο έγκλημα. Η φάμπρικα των εμπρησμών στα ΚΔΑΥ», ρεπορτάζ του Κώστα Γυφτοδήμου. Η βιομηχανία των σκουπιδιών είναι μια επικερδής επιχείρηση που δίνει σε διάφορους επιχειρηματίες τη δυνατότητα να στήνουν, με πρόσχημα την ανακύκλωση, σκοτεινά παιχνίδια από τον αθλητισμό μέχρι τα ΜΜΕ. Μόνο που η πρόσφατη πυρκαγιά στον Ασπρόπυργο δεν αποκάλυψε μόνο πως τέτοιες εταιρείες φλερτάρουν ποικιλοτρόπως με την παρανομία, αλλά και ότι υπάρχουν βάσιμες υπόνοιες τέτοια «ατυχήματα» να μην είναι καθόλου τυχαία.

«Πολιτισμός: Πρώτη φορά Αριστερά», άρθρο της Έφης Γιαννοπούλου. Η Αριστερά καλείται σήμερα να σχεδιάσει μια πολιτιστική πολιτική αναπροσαρμόζοντας τις προτάσεις της στην πραγματικότητα και τα ρεαλιστικά όριά της, αναθεωρώντας εμμονές και φοβικότητες, προκειμένου να αποδείξει την ικανότητά της να παράγει όραμα, ακόμα και στις δύσκολες σημερινές συνθήκες.

Οι στήλες του UNFOLLOW:

«Ανακόλουθα»: Η Έφη Γιαννοπούλου αναμετριέται με τη «Λογοκρισία» του facebook και του twitter»

«Social Μήδεια»: Η Αργυρώ Μουστάκα-Βρεττού θέλει να τα κάνει «Πουτάνα όλα»

«Zaraleaks»: Ο Χριστόφορος Ζαραλίκος ελπίζει σε ένα «Αμοιβαία επωφελές δημοψήφισμα»

«Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα»: Ο Depressed Pasok κοιτάζει κατάματα «Το φως της Φώφης»

«Εύκολα λόγια ή σκληρές αλήθειες;»: Ο Αδιάσειστος φοβάται ότι «Η ιστορία θα γράψει ότι κάποιοι έδωσαν αγώνα»

«Διερευνητικά»: Ο Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος αναφωνεί: «Διαφωτισμός και κανιβαλισμός»

Στο UNFOLLOW 43, διαβάστε ακόμη:

«Εκδρομή», διήγημα του Ιάκωβου Ανυφαντάκη

«Green Park», ποίημα του Βασίλη Νούλα

«Σαρκαστικός ρεαλισμός», κριτική του Γιώργου Παναγιωτάκη

«Το παρόν ως μετάβαση και ως στάση», κριτική του Xρήστου Νάτση

«Πουτάνες», κόμικ του Σπύρου Δερβενιώτη

«ξεφτιλεμάρκετινγκ», σκίτσα της Αλέξιας Οθωναίου

και… σκίτσο του Γιάννη Ιωάννου

CLOSE
CLOSE