Σχετικά με τη συζήτηση για το αν ο νεκρός δεδικαίωται, που ξεκίνησε μετά τη δολοφονία δυο νεοναζιστών του υποκόσμου, δηλώνουμε ότι σε πολιτικό επίπεδο μας καλύπτει απόλυτα το projector revolt και δεν υπάρχει λόγος να επεκταθούμε.

Υπάρχει όμως και μια ενδιαφέρουσα γλωσσική πτυχή του ζητήματος. Ο νεκρός πράγματι δεδικαίωται αλλά όχι για τους λόγους που νομίζουν οι περισσότεροι.

Όπως μας θύμιζε παλαιότερα και ο Γιάννης Χάρης, από τις σελίδες της Εφημερίδας των Συντακτών το δεδικαίωται δεν σημαίνει δικαιώνεται.

«Ο γαρ αποθανών δεδικαίωται από της αμαρτίας, λέει ο Παύλος στην Προς Ρωμαίους επιστολή. Και εννοεί, όπως ομονοούν οι Πατέρες της εκκλησίας, και όπως λέει τώρα η επίσημη μετάφραση της Βιβλικής Εταιρείας: «Γιατί σ’ έναν που πέθανε, η αμαρτία δεν έχει πια καμιά εξουσία» (βλ. π.χ. Παντελής Μπουκάλας, «Δεδικαίωται η αποθανούσα;», Καθημερινή 19.4.13). Με άλλα λόγια, αυτός που πέθανε, γλίτωσε πια, δεν μπορεί πια να αμαρτήσει».

Οι ζωντανοί λοιπόν μπορούν αν θέλουν να δικαιωθούν. Οι νεκροί όπως έστρωσαν θα κοιμηθούν.

CLOSE
CLOSE